Psalmen 122

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Dachsel

Betreft vers 1

1. Een lied Hammaälôth (Psalm 120:1 ), van David, uit het laatste tiental jaren van zijne regering (2 Samuël 24:25 ). De drie Psalmen 120-122 geven niet alleen ene opklimming te zien, daarin dat zij na elkaar 7, 8, 9 verzen bevatten, maar zij brengen ook de gemeente van heilige bedevaartgangers nader aan het doel hunner reis; terwijl zij in Psalm 120 tot aan de grenzen van Samaria kwam, in Psalm 121 haar laatste nachtverblijf in Jericho betrok, is zij in den voor ons liggenden Psalm reeds in de poorten van Jeruzalem aangekomen, en houdt zij daar stil, om zich tot den feestelijken optocht tot het heiligdom gereed te maken. David, die sedert de belofte in 2 Samuël 7 en vervolgens sedert de gebeurtenis in 2 Samuël 24, het gewicht van het door hem tot hoofdstad verheven Jeruzalem voor het rijk Gods in Israël zeer goed erkende en zich in den geest in den tijd verplaatste, toen de wens zijns harten zou vervuld worden en nevens den zetel van het koningschap der belofte ook de plaats van het gemeenschappelijk heiligdom zich zou verheffen, wilde nu ook tijdig daarvoor zorgen, dat zijn volk die betekenis zou weten te waarderen. Hij wilde hart en gedachten steeds meer op Jeruzalem als het middenpunt zijner eenheid en het uitgangspunt van zijn zegen richten en legt hier zijn volk het eerste zijner bedevaartsliederen (Ezra 4:24 ) voor, waarin hij zo geheel uit de ziel der heilige bedevaartgangers spreekt, en zich zo geheel met hun gezelschap verenigt, als zat hij niet als koning in het paleis op Zion, maar kwam hij als gewoon burger, uit de provincie, mede tot de heilige stad ter feestviering op en als leefde hij niet in zijnen tijd, een tijd van voorbereiding tot het toekomstige, maar onder enen van zijne navolgers, wien het gegeven was het rijk in vrede te regeren en op den gelegden grondslag verder te bouwen. Ook hier kan men ene afwisseling van stemmen naar de verschillende afdelingen opmerken.

I. Vers 1, 2. Ene afzonderlijke stem uit de feestkaravaan verheft zich en beschrijft de vreugde van elk lid in `t bijzonder, welke dit reeds te huis in zijne woonplaats ondervond, toen de wederkerige uitnodiging tot gemeenschappelijk opgaan naar Jeruzalem door het land ging; hij betuigt vervolgens, dat de bedevaartgangers thans het doel hunner reis bereikt hebben en op het punt staan om de heilige stad binnen te gaan.

Ik verblijde mij in degenen, die, als de heilige feesttijd aanbreekt, tot mij zeggen: Wij zullen met elkaar in gezelschap optrekken naar Jeruzalem, en in het huis des HEEREN gaan.

Liever: "ik verheugde mij in degenen, die tot mij zeiden, enz."

De dienaars des Heeren moeten elkaar vermanen, en moeten blijde zijn, als zij vermaand worden, om op de Goddelijke instellingen acht te slaan. Wij moeten verlangen, dat onze Christelijke vrienden, wanneer zij enig goed werk in handen hebben, ons roepen en ons daarin laten delen..

Matthew Henry

Betreft verzen 1-5

Psalm 122:1-5

Hier is:

1. Het genot, dat David en andere vrome Israëlieten vonden als zij tot God naderden om de openbare eredienst bij te wonen, vers 1, 2.

A. De uitnodiging, tot hen gericht, was zeer welkom. David zelf was verblijd en hij wenste dat ieder Israëliet zou zeggen dat hij verblijd was, als hij geroepen werd om in het huis des Heeren te gaan. Het is de wil van God, dat wij Hem in samenstemming met elkaar zullen aanbidden, dat velen zich zullen verenigen om tot Hem te gaan in de openbare inzettingen. Wij behoren God te aanbidden in ons eigen huis, maar dat is niet genoeg, wij moeten in het huis des Heeren gaan, om Hem daar onze hulde te brengen en de onderlinge bijeenkomsten niet nalaten. Wij moeten niet alleen samenstemmen met elkaar, maar elkaar opwekken, om naar de openbare Godsverering te gaan. Wij zullen gaan, niet: "ga gij, en bid voor ons, wij zullen tehuis blijven," maar: Wij zullen ook henengaan) Zacheria 8:21, niet: ga gij eerst, en wij zullen u op ons gemak volgen, " of, "wij zullen eerst gaan, en gij zult na ons komen, " maar, "wij zullen tezamen gaan, tot eer van God en tot onze wederzijdse stichting en aanmoediging." Wij zelf zijn traag en achterlijk, en anderen zijn dit ook, en daarom moeten wij elkaar opwekken en opscherpen tot het goede, zoals ijzer met ijzer gescherpt wordt. Zij, die zich verblijden in God, zullen zich verblijden in de oproep en in de gelegenheid om tot Hem te gaan. David zelf, die het even weinig nodig had als wie het ook zij, om in zijn ijver voor de Godsdienst aangespoord te worden, heeft het zo weinig als een belediging opgenomen als hij geroepen werd om in het huis des Heeren te gaan, dat hij er blijde mee was als met een hem betoonde vriendelijkheid. Wij moeten van onze Christelijke vrienden begeren dat zij, als zij een goed werk ter hand genomen hebben, er ons toe zullen oproepen om er hen behulpzaam in te zijn.

B. Hun vooruitzicht was zeer aangenaam. Zij spreken ervan met heilige blijdschap, als in vervoering van vreugde, vers 2. Onze voeten zijn staande in uw poorten, o Jeruzalem! Als zij, die van het land kwamen, de reis moeizaam vonden, vertroostten zij zich hiermede, dat zij weldra te Jeruzalem zijn zullen, en dat dit hun een vergoeding zal wezen voor de vermoeienissen hunner reis. Wij zullen daar staan als dienaren, het is begerenswaardig een plaatste hebben in Jeruzalem, al is het ook slechts onder hen, die daar staan, Zacheria 3:7, al is het ook op de plaats des dorpelwachters, Psalm 84:11. Wij hebben nu een rustplaats voor de ark, en waar zij is, zullen wij wezen.

2. De lof van Jeruzalem, zoals in Psalm 48:13..

a. Het is de schone stad, niet alleen om haar ligging, maar ook om haar bouw. Ze is gebouwd tot een stad, de huizen staan niet verstrooid, maar belendend aan elkaar, en de straten zijn ruim en fraai. Zij is eenvormig gebouwd, wel samengevoegd, de huizen sterken en steunen elkaar. Hoewel de stad verdeeld was in de boven- en benedenstad, wordt zij toch gezegd wel samengevoegd te zijn, daar de Jebusieten er volkomen uit verdreven waren, en zij dus geheel en al in het bezit was van Gods volk. Zij was een type van de Evangeliekerk die wel samengevoegd is in heilige liefde en Christelijke gemeenschapsoefening, zodat zij geheel als een stad is.

b. Het is de plaats waar geheel Israël samenkomt, de plaats, waarheen de stammen opgaan, de algemene verenigingsplaats, en ze komen samen: Ten eerste om onderricht van God te ontvangen, zij komen tot de getuigenis Israëls, om te horen wat God hun te zeggen heeft, en Zijn orakel te raadplegen.

Ten tweede. Om Gode heerlijkheid toe te schrijven, om de naam des Heeren te danken. Wij allen hebben reden om dit te doen, inzonderheid zij, onder wie de getuigenis Israëls is. Indien God tot ons spreekt door Zijn Woord, dan hebben wij reden om Hem te antwoorden door onze dankzegging. Zie op welke boodschap wij uitgaan, als wij ons tot de openbare eredienst begeven, het is om dankzegging te doen.

c. Het is de koninklijke stad, vers 5. Daar zijn de stoelen des gerichts gezet. Het volk had reden om Jeruzalem te beminnen, omdat daar het recht bedeeld werd door een man naar Gods hart. De burgerlijke belangen des volks waren even goed verzorgd en verzekerd als hun kerkelijke zaken, en zeer gelukkig waren zij in hun gerechtshoven, die in Jeruzalem gevestigd waren, zoals de onze in Westminsterhall.

Merk op: Welk een schoon gezicht het was de getuigenis Israels en de stoelen des gerichts zo dicht bij elkaar te zien, te zien hoe goede naburen zij van elkaar waren. Laat de getuigenis Israëls de stoelen des gerichts besturen, en laat de stoelen des gerichts de getuigenis Israëls beschermen.