Genesis 24

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50

Dachsel

Betreft vers 55

55. Toen zei haar broeder en haar moeder: Laat de jonge dochter enige dagen, of een tiental dagen bij ons blijven, opdat wij eerst haar reis voorbereiden en nog een tijd haar bijzijn en het uw mogen genieten; daarna zult gij gaan.

In die wens lag niets onredelijks. Integendeel, het zou onmoederlijk gehandeld zijn, indien zij het niet gedaan had. De moeder moet echter ook leren haar moederlijke toegenegenheid op te offeren aan de wil des Heren..

Matthew Henry

Betreft verzen 54-61

Genesis 24:54-61

Hier neemt Rebekka afscheid van het huis van haar vader.

I. Abrahams knecht dringt aan op zijn vertrek. Hoewel hij en die met hem waren een gul en vriendelijk onthaal gevonden hadden zei hij toch: Laat mij trekken, vers 54, en wederom, vers 56. Hij wist dat zijn meester met ongeduld naar zijn terugkomst verlangde, hij had thuis ook werkzaamheden te verrichten, en daarom heeft hij als iemand, die zijn werk stelde boven zijn genoegen, zich naar huis gespoed. Talmen en dralen betamen een wijs en Godvruchtig man niet, als wij onze zaken daar buiten hebben afgedaan, dan moeten wij ons naar ons werk thuis spoeden, en niet langer wegblijven dan nodig is, want "gelijk een vogel is, die uit zijn nest omdoolt, alzo is een man, die omdoolt uit zijn plaats," Spreuken 27:8.

II. Uit natuurlijke genegenheid en overeenkomstig de gewone uitdrukking van vriendelijkheid in zulk een geval, verzoeken Rebekka's verwanten, dat zij nog enige tijd bij hen zal blijven, vers 55. Zij konden er niet aan denken om zo plotseling van haar te scheiden, in het bijzonder nu zij zo ver weg van hen gaan zal en het niet waarschijnlijk was, dat zij elkaar ooit weer zouden zien, laat haar nog een dag of tien bij ons blijven, wat een billijk verzoek scheen. Zij hadden toegestemd in het huwelijk, maar wilden toch niet graag van haar scheiden. Het is een voorbeeld van de ijdelheid van deze wereld, dat er niets zo aangenaam is of er wordt een bitter bijmengsel in gevonden. "Nulla est sincera voluptas-Er is geen onvermengd genot." Het was deze lieden aangenaam, dat zij een dochter van hun gezin zo goed uitgehuwelijkt hadden, maar toch, toen het op stuk van zaken aankwam, was het met grote weerzin, dat zij haar wegzonden.

III. Rebekka zelf besliste de zaak. Zij vragen naar haar goedvinden, zoals dit ook billijk was, vers 57. Laat ons de jonge dochter roepen die zich in bescheiden stilzwijgen in haar vertrek had teruggetrokken, en haar vragen. Zoals kinderen niet moeten huwen zonder de toestemming van hun ouders, zo moeten ouders hun kinderen niet zonder hun toestemming uithuwelijken. "Vraag", eer de zaak beslist wordt, "de jonge dochter", wie het voornamelijk aangaat, en die dus ook voornamelijk en in de eerste plaats geraadpleegd moet worden. Rebekka bewilligde er in, niet alleen om te gaan, maar om terstond te gaan. vers 58. Ik zal trekken. Wij kunnen hopen, dat wat zij van de Godsvrucht van de dienstknecht had opgemerkt, haar zulk een hoog denkbeeld gaf van de Godsdienst en de vroomheid van het gezin, waarin zij zal komen, dat zij verlangde om er zich heen te spoeden, en gewillig was om haar volk en haar vaders huis te vergeten, waar de Godsdienst niet zo'n overwegende invloed uitoefende.

IV. Hierop lieten zij haar met Abrahams knecht trekken, niet, naar wij mogen veronderstellen, reeds de volgende dag, maar toch zeer spoedig. Haar bloedverwanten zien dat zij goede moed heeft, en zo laten zij haar dan gaan:

1. Met een passend gevolg, haar voedster vers 59, en haar dienstmaagden, vers 61. Het schijnt dus dat het niet was omdat zij niet over dienstboden te bevelen had, dat zij naar de waterput was gegaan, maar omdat zij er behagen in vond een voorbeeld te geven van nederigheid en eenvoudigheid. Nu zij onder vreemden ging, voegde het om diegenen mee te nemen, met wie zij bekend was. Er wordt niets gezegd van haar bruidsschat, haar persoonlijke verdiensten waren het goed, dat zij mee ten huwelijk bracht, zij had niets anders nodig, en er wordt ook in het huwelijkscontract niet van een bruidsschat gesproken. 2. Met hartelijke goede wensen, vers 60. Zij zegenden Rebekka. Als onze bloedverwanten in nieuwe levensomstandigheden komen, dan behoren wij hen door gebed de zegen en de genade van God aan te bevelen. Nu zij een getrouwde vrouw stond te worden, baden zij dat zij de moeder mocht worden van een talrijke en overwinnende nakomelingschap. Abrahams knecht had hun misschien de belofte meegedeeld, die God onlangs aan zijn heer gedaan had waarmee Abraham waarschijnlijk zijn gezin bekend gemaakt heeft, namelijk dat God zijn zaad zou vermenigvuldigen als de sterren des hemels en dat het de poort van zijn vijanden erfelijk zou bezitten, Hoofdstuk 22:17, op welke belofte zij dan het oog hadden in deze zegen: Wees gij de moeder van dat zaad.