Psalmen 130

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150

Dachsel

Betreft vers 1

1. Een lied Hammaälôth (Psalm 120:1 ).

Merkten wij reeds bij den vorigen Psalm op, dat Israël, ondanks de bevrijding van de verdrukking zijner tegenstanders, die het in den laatsten tijd ondervond, evenwel nog onder voortdurende verdrukking en in nood was (Psalm 129:5), zo openbaart zich in dezen Psalm "uit de diepte" (Nehemia 1:3 ) zijn ongelukkigen toestand in de gehele zwaarte als een toestand van straf, gelijk men zich daarvan bewust is geworden. Even als nu in den vorigen Psalm, de heilige zanger zich aan enen Davids-Psalm aansloot (124), zo neemt hij ook hier zulk enen tot voorbeeld. De Christelijke kerk heeft zijn lied bij de zeven boet-Psalmen gesteld, en Luther heeft dezen onder de "allerbeste" of de "Paulinische" Psalmen (32, 51, 130, 143) gerekend, omdat in deze de doemwaardigheid van den natuurlijken mens, de vrije genade en het verlossende werk door den Heiligen Geest, ene waarlijk Paulinische uitdrukking verkrijgt. Deze Psalm was, gelijk M. E. G. Schul in 1687 bericht, het laatste Protestantse lied, dat in de Munsterkerk te Straatsburg gezongen is, daar wegens de inneming van deze vesting door de Fransen, daarin gene Evangelische godsdienst meer gehouden is.

I. Vers 1-4. Uit de diepte van haren nood, in welken zij zich bevindt, wendt zich de gemeente met dringend roepen tot den God haars heils, en bidt, dat Zijne oren met ingespannen oplettendheid zich tot haar smeken mochten wenden. Het is echter niet in de eerste plaats de begeerte om redding uit uitwendigen nood, die zij uitspreekt, maar bovenal heeft hare bede betrekking op de vergeving van zonden, die deze redding eerst mogelijk maakt en haar van zelf tengevolge heeft.

Gehele koor. Uit de diepte 1), den uit- en inwendigen nood, waarin ik als in een diep water gezonken ben, zodat de stromen mij dreigen te verdrinken (Psalm 40:3; 69:3,15), roep ik tot U, o HEERE 1)!

1) Deze Psalm is een hartgrondig gebed eens godzaligen mensen, zeer beroerd zijnde van wege zijne zonden, vertrouwende nochthans vastelijk, dat God hem die vergeven zal, vermanende Israël ook op den Heere te hopen.

"Diepten" zijn, volgens de kracht van het grondwoord, donkere dalen, diepe kuilen, vervuld met water, slijk en modder (vgl. Psalm 88:7; 69:2,3,15). In den geestelijken zin hebben wij te denken aan enen staat van rampen en onheilen, uit welken iemand onvermogend is zichzelven te verlossen..

Een gebed kan de hoogste hemelen bereiken, schoon niet uit de diepte der hel, nochtans uit de diepte der grootste droefenis, welke wij in deze wereld kunnen ondervinden..

2) In dezen Psalm noemt de dichter zijn God nu eens Jehova, als Zijn Verbonds-God, op Wiens trouw en genade hij zich beroept, en dan weer Adonai, dat is, den Opperheer, den Rechter over leven en dood, die volkomen recht doet. Hij weet het, dat Adonai Jehova is, dat de Rechter derhalve Redder is, dat waar rechtvaardigheid straf eist en een gadeslaan van de ongerechtigheid in den zin van straffen, de genade van zijn Verbonds-God oneindig is, om de zonde en schuld te vergeven, en dat daarom de mens, die met waar berouw en boete tot Hem komt, niet zal worden weggedaan van voor Zijn heilig Aangezicht.

Matthew Henry

Betreft verzen 1-4

Psalm 130:1-4

In deze verzen wordt ons geleerd:

1. Om tot God te blijven roepen, in welke toestand wij ons ook bevinden, al is die toestand ook nog zo treurig, vers 1. De beste mensen kunnen soms in de diepten zijn, in grote beproeving en benauwdheid, zich niet weten te keren of te wenden, in de diepten van benauwdheid, en bijna in de diepten van de vertwijfeling, hun moed is gezonken, zij zijn in duisternis, kwijnend, verslagen, terneergebogen en ontrust. Maar het is ons voorrecht dat wij in de grootste diepten tot God mogen roepen en verhoord kunnen worden. Een gebed kan de hoogten des hemels bereiken, is het niet uit de diepten van de hel, dan toch wel uit de diepten van de grootste benauwdheid, waarin wij kunnen zijn in de wereld, het gebed van Jeremia uit de kerker, van Daniël uit de kuil van de leeuwen, van Jona uit de buik van de vis. Het is ons belang en onze plicht om tot God te roepen, want dat is het beste middel om te voorkomen dat wij al dieper en dieper wegzinken, en om ons "uit de ruisenden kuil en het modderig slijk op te halen," Psalm 40:2, 3.

2. Om terwijl wij tot God blijven roepen, ons te verzekeren van een antwoord des vredes van Hem, want dat is het, waar David in het geloof om bidt, vers 2. Heere, hoor naar mijn stem, naar mijn klacht en mijn gebed, en laat Uw oren opmerkende zijn op de stem mijner smekingen.

3. Er wordt ons hier geleerd ons te verootmoedigen voor de gerechtigheid Gods, als zijnde schuldig in Zijn ogen en niet in staat om Hem op duizend onzer overtredingen te antwoorden, vers 3. Zo Gij, Heere, de ongerechtigheden gadeslaat, Heere, wie zal bestaan? Er is kracht en nadruk in, dat hij God in zo weinige woorden tweemaal Heere noemt, Jah en Adonai, en er spreekt groot ontzag uit voor Gods heerlijke majesteit en vrees voor Zijn toorn. Laat ons hier leren:

a. Onze ongerechtigheden te bekennen, te erkennen dat wij ons voor God niet kunnen rechtvaardigen, ons niet onschuldig kunnen verklaren. Er is in onze ongerechtigheden iets opmerkelijks, iets dat aanleiding geeft tot aanmerkingen.

b. De macht en gerechtigheid van God te erkennen, die van zo'n aard is, dat zo Hij met ons in het gericht zou treden, er geen hoop voor ons zou zijn om te ontkomen. Zijn oog kan in de beste mens genoeg ontdekken, om er een veroordeling op te gronden, en als Hij tegen ons optreedt, dan kunnen wij niet bestaan, maar zullen zeker van voor Zijn aangezicht weggedaan worden. Indien God naar streng recht met ons handelt, dan zijn wij verloren, als Hij onze ongerechtigheden gadeslaat, dan zal Hij bevinden dat zij vele en groot zijn, zeer verzwarend zijn en zeer tergend, en als Hij dan dienovereenkomstig met ons handelde, dan zou Hij ons alle hoop ontzeggen op Zijn gunst en ons besluiten onder Zijn toorn, en wat zouden wij dan kunnen doen om onszelf te helpen? Wij zouden aan Zijn wrekende hand niet kunnen ontkomen, haar niet kunnen weerstaan, er niet staande onder kunnen blijven.

c. Gods geduld en verdraagzaamheid te bewonderen. Het ware met ons gedaan indien Hij de ongerechtigheden gadesloeg, en Hij weet dit, en daarom verdraagt Hij ons. Het zijn de goedertierenheden des Heeren, dat we niet vernield zijn door Zijn toorn. 4. Er wordt ons geleerd op de vergevende genade van God te vertrouwen, en ons er mee te vertroosten als wij ons onderhevig zien aan Zijn gerechtigheid, vers 4. Hier is:

a. Gods genade ontdekt en er op gepleit door een boetvaardig zondaar. Maar bij U is vergeving. In al ons naderen tot God is het onze onuitsprekelijke troost, dat er bij Hem vergeving is,. want dat is hetgeen wij nodig hebben. Hij heeft zich instaat gesteld om de zonde te kunnen vergeven, Hij heeft zich doen kennen als genadig en barmhartig en de zonde vergevende, Exodus 34:6, 7. Hij heeft beloofd de zonden te vergeven van hen, die berouw hebben en zich bekeren. Nooit heeft iemand, die met Hem handelde, Hem onverzoenlijk bevonden maar wel gemakkelijk te verbinden en snel bereid om genade te betonen. Bij ons is ongerechtigheid, en daarom is het gelukkig voor ons, dal bij Hem vergeving is. Bij U is verzoening, zo lezen het sommigen. Jezus Christus is de grote verzoening, het rantsoen, dat God gevonden heeft, Hij is steeds bij Hem als onze voorspraak, en door Hem hopen wij vergeving te verkrijgen.

b. Onze plicht aangewezen in die ontdekking, en er uit afgeleid, bij U is vergeving, niet opdat men stoutmoedig bij U zij, maar opdat Gij gevreesd wordt, in het algemeen: opdat Gij aangebeden en gediend zult worden door de kinderen van de mensen, die, zondaren zijnde, niet met God zouden kunnen handelen, indien Hij niet een Meester ware, die zeer vele fouten voorbij kan zien. Maar het is ons een aanmoediging om in Zijn dienst te treden, dat wij niet om ieder vergrijp weggezonden zullen worden, ja voor geen enkel, zo wij er slechts berouw van hebben. Zij, die gezondigd hebben, worden hierdoor zeer bijzonder tot bekering geroepen, uitgenodigd om weer te keren tot de vreze Gods, namelijk dat Hij genadig en barmhartig is, en hen na hun berouw aannemen, Joël 2:13, Mattheus 3:2. Wij moeten inzonderheid heilig ontzag en eerbied hebben voor Gods vergevende genade, Hosea 3:5. Zij zullen vrezende komen tot de Heere en tot Zijn goedheid, en wij kunnen dan de weldaad verwachten van de vergeving, die bij God is, als wij haar tot het voorwerp maken van onze heilige vreze.