Psalm 34:12-23
In dit tweede gedeelte van de psalm onderneemt David de taak om kinderen te leren. Hoewel hij een krijgsman was en tot koning was gezalfd, achtte hij dit niet beneden zich hoewel hij nu zoveel zorgen aan het hoofd had zijn handen vol had van allerlei zaken, had hij toch hart en kon hij tijd vinden om goeder, raad te geven aan jonge lieden, raad uit zijn eigen ervaring. Het blijkt niet dat hij toen zelf kinderen had, tenminste geen, die al oud genoeg waren om onderricht te ontvangen, maar door Goddelijke ingeving onderricht hij de kinderen van zijn volks. Zij, die al op jaren waren, wilden niet door hem onderwezen worden, hoewel hij hun zijn diensten daartoe aangeboden had, Psalm 32:8, maar hij hoopt dat de tere twijgen buigzamer zullen zijn en dat kinderen en jonge lieden handelbaarder zullen wezen en daarom roept hij een vergadering van hen bij elkaar vers 12 "Komt, Gij kinderen, die nu nog in uw leertijd zijt en thans een voorraad van kennis moet opdoen, waarvan gij al uw dagen zult moeten leven; gij kinderen, die dwaas en onwetend zijt en het nodig hebt om onderricht te worden." Misschien bedoelt hij inzonderheid die kinderen, welker ouders nalatig waren om hen te onderwijzen; en het is even grote barmhartigheid om die kinderen naar school te zenden wier ouders onbekwaam zijn om hen te onderwijzen, als die kinderen te spijzigen, welker ouders geen brood voor hen hebben.
Merk op:
1. Wat hij van hen verwacht: Hoort naar mij, verlaat uw spel, bergt uw speelgoed weg en hoort naar hetgeen ik u te zeggen heb; hoort niet slechts naar mij, maar geeft acht en gehoorzaamt mij."
2. Wat hij hen wil leren: des Heren vreze, waarin al de plichten van de godsdienst zijn opgesloten. David was een vermaard musicus, een staatsman, een krijgsman; maar hij zegt niet tot de kinderen: Ik zal u leren op de harp spelen; of ik zal u leren zwaard en spies te hanteren, of de boog te spannen; of ik zal u de grondbeginselen leren van de staatkunde", maar: ik zal u des Heren vreze leren hetgeen beter is dan alle kunsten en wetenschappen, beter dan alle brandoffers en slachtoffers. Dat is het, wat wij zelf moeten willen leren en waarin wij onze kinderen moeten onderwijzen.
I. Hij veronderstelt dat het ons aller doel en streven is gelukkig te zijn, vers 13 Wie is de man, die lust heeft ten leven? dat is (gelijk volgt), niet slechts vele dagen wenst te zien meer goede, aangename dagen wenst te zien non est vivere, sed valere, vita; -het is niet ons zijn, maar ons welzijn, dat recht heeft op de naam van leven. Er wordt gevraagd: "wie wenst een lang en aangenaam leven te leven?" En men zal geredelijk antwoorden: Wie wenst dit niet? Gewis, dit moet verder zien dan de tijd en deze tegenwoordige wereld, want het leven van mensen op aarde bestaat, op zijn best, slechts uit weinige daden en die zijn vol van moeite en verdriet. Wie is de man, die tot in eeuwigheid gelukkig wil wezen, die vele dagen wil zien, zoveel als de dagen des hemels, die het goede wil zien in die wereld, waar alle zaligheid volmaakt is, zonder het minste bijmengsel, die dat goede thans voor zich wil zien door geloof en hoop. om het weldra te genieten? Wie wil dit? Helaas slechts zeer weinigen hebben dit in hun gedachten. De meesten vragen: Wie zal ons het goede doen zien? Maar weinigen vragen: Wat zullen wij doen opdat wij het eeuwige leven beërven? Deze vraag duidt aan dat er nog van de zodanige zijn. II. Hij wijst de enige ware weg aan tot het geluk, beide in deze en in de toekomende wereld, vers 14, 15 Willen wij op aangename wijze door de wereld en uit de wereld gaan, dan moet het onze voortdurende zorg zijn een goed geweten te houden, en te dien einde:
1. Moeten wij leren onze tong te bedwingen en voorzichtig zijn in hetgeen wij zeggen, opdat wij nooit iets verkeerds zeggen, iets zeggen tot oneer van God of ten nadele van onze naaste. Bewaar uw tong van het kwade, van kwaadspreken, van liegen en lasteren. Zo ver gaat dit in de Godsdienst, dat indien iemand in woorden niet struikelt, die is een volmaakt man; en zo weinig ver gaat de godsdienst zonder dat, dat er gezegd is van hem, die zijn tong niet in toom hield, dat zijn godsdienst ijdel is.
2. Wij moeten in alles wat wij zeggen oprecht zijn, en niet dubbelhartig; onze woorden moeten de aanduidingen zijn van ons wezenlijk gevoelen; onze lippen moeten bewaard worden van bedrog te spreken, hetzij tot God of de mens.
3. Wij moeten al onze zonden nalaten, en besluiten om daarmee niet meer van doen te hebben. Wij moeten afwijken van het kwade, van boze werken en boze werkers; van de zonden, die anderen bedrijven, en van die waarin wij ons vroeger hebben toegegeven.
4. Het is niet genoeg geen kwaad te doen in de wereld, wij moeten ons beijveren om nuttig te zijn. Wij moeten niet slechts afwijken van het kwade, maar het goede doen, goed aan onszelf, inzonderheid aan onze ziel, haar goed gebruiken, haar voorzien van een goeden schat en haar geschikt maken voor een andere wereld; en naar wij kunnen en er gelegenheid toe hebben, moeten wij ook goeddoen aan anderen.
5. Omdat niets meer strijdig is met die liefde, welke nooit vergaat, minder het kort begrip is beide van wet en Evangelie, beide van genade en eer, dan strijd en twist, die verwarring teweegbrengen en alle boos werk, moeten wij de vrede zoeken en die najagen. Wij moeten een vreedzame gezindheid tonen, ons toeleggen op hetgeen tot vrede dient, niets doen om de vrede te verstoren en onheil te werken. Indien de vrede van ons weg schijnt te vlieden, dan moeten wij hem najagen, de vrede najagen met allen, geen moeite sparen en geen kosten om vrede te bewaren en vrede te herstellen, bereid zijn om onszelf te verloochenen, zowel in eer als belang, om des vredes wil. Deze voortreffelijke aanwijzingen op de weg tot het leven en het goede zijn overgeschreven in het Nieuwe Testament, en tot een deel van onze Evangelieplicht gemaakt, 1 Petrus 3:10, 11. En misschien heeft David toen hij ons vermaande om geen bedrog te spreken, aan zijn eigen zonde gedacht in het veranderen van zijn gelaat. Zij, die waarlijk berouw hebben van het verkeerde dat zij gedaan hebben, zullen anderen waarschuwen, opdat die er zich voor wachten hetzelfde te doen.
III. Hij zet aan deze aanwijzingen kracht bij door ons het geluk voor te stellen van de godvruchtige in de liefde en gunst van God en de rampzaliger toestand van de goddelozen onder Zijn misnoegen. Hier zijn leven en dood, goed en kwaad, de zegen en de vloek, ons duidelijk voor ogen gesteld, opdat wij het leven mogen kiezen en leven. Zie Jesaja 3:10, 11
1. Wee de goddelozen, het zal hun kwalijk gaan, hoe zij zich ook mogen zegenen op hun weg. A. God is tegen hen, en dus moeten zij wel rampzalig zijn; treurig is de toestand van die mens, die door zijn zonde zijn Maken tot zijn vijand heeft gemaakt, zich vijand en zijn verderven Het aangezicht des Heren is tegen degenen, die kwaad doen, vers 17 Soms wordt God gezegd "Zijn aangezicht van hen af te wenden," Jeremia 18:17, omdat zij Hem hebben ver laten; hier wordt Hij gezegd Zijn aangezicht tegen hen te zetten, omdat zij tegen Hem gestreden hebben, en zeer zeker is God instaat om de hoogmoedigste en vermetelste zondaars te trotseren, en hen door Zijn misnoegde, toornige blik ter helle te drijven.
B. Het verderf is voor hen; dat zal natuurlijkerwijze volgen indien God tegen hen is, want Hij is machtig om te doden en in de hel te werpen.
a. Het land van de levenden zal voor hen noch de hunnen een plaats zijn. Als God Zijn aangezicht tegen hen stelt, zal Hij hen niet slechts uitroeien, maar ook hun gedachtenis; terwijl zij nog leven zullen zij in onbekendheid worden begraven; als zij gestorven zijn zullen zij in vergetelheid worden begraven. Hij zal hun nakomelingen uitroeien, door wie zij in gedachtenis zouden worden gehouden; Hij zal schande uitstorten over hun werken, waarin zij hebben geroemd, en voor welke zij dachten in de herinnering van de mensen te zullen voortleven. Zeker is het, dat er geen blijvende eer is, dan die van God komt.
b. Er zal een prikkel zijn in hun dood; de boosheid zal de goddeloze doden, vers 22. Hun dood zal ellendig zijn; dat zal hij gewis zijn, al zouden zij ook op een donzen bed of op een bed van eer sterven. Voor hen is er in de dood een vloek, en is hij de koning van de verschrikking, voor hen is hij kwaad, niets dan kwaad. Dr. Hammond heeft zeer juist opgemerkt dat de boosheid hier, die de goddeloze doodt, hetzelfde woord is in het enkelvoud, dat in vers 20 is gebruikt voor de tegenspoeden van de rechtvaardigen, om te kennen te geven dat godvruchtige mensen vele benauwdheden hebben, maar dat zij hun geen kwaad doen, doch meewerken hun ten goede, want God zal hen uit die allen redden, terwijl goddelozen minder benauwdheden hebben, minder tegenspoeden, misschien hebben zij er slechts één, maar die één kan blijken hun verderf te zijn. Een tegenspoed, waarin een vloek is, doodt en brengt verderf aan, maar vele tegenspoeden met een zegen erin, zijn onschadelijk, ja meer, zij brengen gewin.
c. Verwoesting zal hun eeuwig deel wezen; zij, die zelf goddeloos zijn, haten dikwijls de rechtvaardigen, koesteren een onverzoenlijke vijandschap tegen hen en hun gerechtigheid; maar zij zullen verwoest worden, zullen schuldig worden verklaard, voor altijd door God worden verlaten en door alle goede engelen en mensen; en die dit zijn, zijn wel in waarheid verlaten
2. Maar zegt de rechtvaardige dat het hem welgaan zal; alle godvruchtigen zijn onder Gods bijzondere gunst en bescherming. Dit wordt ons hier onder grote verscheidenheid van voorbeelden en uitdrukkingen verzekerd.
A. Zij zijn zeker van een antwoord van vrede op hun gebed. Gods volk is een biddend volk, zij roepen in het gebed, hetgeen grote aandrang te kennen geeft; maar doen zij het met goed gevolg ? Ja.
a. God neemt kennis van hetgeen wij zeggen, vers 18 Zij roepen, en de Heere hoort hen, hoort hen zo, dat het blijkt, dat Hij acht op hen slaat. Zijn oren Zijn open tot hun geroep, tot hun gebeden, om ze allen te ontvangen, ze geredelijk en met welbehagen te ontvangen. Hoewel Hij een God was, die het gebed hoort, van dat de mensen de naam des Heren begonnen aan te roepen, is Zijn oor toch niet zwaar geworden. Er is geen redekunst, niets bekoorlijks in een roepen, maar Gods oor is er open voor, zoals het oor van de zorgzame moeder voor het schreien van haar zuigeling, waarvan een ander geen nota zou nemen; de rechtvaardigere roepen, en de Heere hoort, vers 18 Dit duidt aan dat het de vaste gewoonte is van godvruchtige mensen, om tot God te roepen als zij in benauwdheid zijn, en het is hun voortdurende, blijvende vertroosting, dat God hen hoort.
B. Hij neemt niet alleen kennis van wat wij zeggen, maar is tot onze hulp gereed vers 19 De Heere is nabij de gebrokenen van harte, en Hij behoudt de verslagenen van geest. Het is de hoedanigheid van de rechtvaardigen, wier gebeden God wil horen, dat zij gebroken van hart en verslagen van geest zijn; dat is: zij zijn verootmoedigd om de zonde, ontledigd van zichzelf, zij zijn gering in hun eigen ogen en hebben geen vertrouwen in hun eigen verdienste en genoegzaamheid maar alleen in God. Zij, die aldus zijn, hebben God nabij hen, om hen te vertroosten en te ondersteunen, opdat hun geest niet meer verbroken zal zijn dan goed is en hun anders zou falen. Zie Jesaja 57:15 Hoewel God hoog is en in de hoogte woont, is Hij toch hun nabij, die van een verslagen geest zijn, Zijn gunst weten te waarderen, en Hij zal er hen voor behoeden om te bezwijken onder hun last.
C. Zij zijn onder de bijzondere bescherming van de Goddelijke regering, vers 21 Hij behoedt al zijn beenderen, niet alleen zijn ziel, maar zijn lichaam, niet slechts zijn lichaam in het algemeen, meer ieder been ervan, niet een van die wordt gebroken. Hij, die een verbroken hart heeft, zal geen gebroken beenderen hebben, want David zelf had bevonden dat, toen hij een verslagen hart had, de beenderen, die God verbrijzeld had, zich konden verheugen, Psalm 51:10, Men zou niet verwachten hier iets betreffende Christus te vinden, en toch wordt deze Schrift gezegd vervuld te zijn in Hem, Johannes 19:36, toen de krijgsknechten de benen braken van de twee moordenaars, die met Hem gekruisigd waren, maar de Zijne niet braken, daar zij onder de bijzondere bescherming waren van deze belofte, zowel als die van het type, namelijk het paaslam, geen been van hem zal verbroken worden; de beloften vervuld zijnde aan Christus, zijn zij door Hem vast gezet. Hieruit volgt nu niet dat een Godvruchtige geen gebroken beenderen kan hebben, maar door de waakzame voorzienigheid Gods over hem, wordt dit dikwijls wonderbaarlijk voorkomen, en de bewaring van zijn beenderen is het gevolg van deze belofte, indien hij een gebroken been heeft, zal het vroeg of laat worden genezen, op zijn laatst in de opstanding, wanneer hetgeen gezaaid is in zwakheid, opgewekt zal worden in kracht.
D. Ze zijn verlost uit hun benauwdheid of zullen er uit verlost worden.
a. Er wordt verondersteld dat zij hun deel hebben van tegenspoed in deze wereld, misschien wel een groter deel dan anderen. In de wereld zullen ze verdrukking hebben, opdat zij leren zich schikken naar de wil van God en het voorbeeld van Christus, vers 20 Vele Zijn de tegenspoeden van de rechtvaardigen, getuige David en zijn lijden Psalm 132:1 Er zich er, die hen haten, vers 22 en deze zijn er voortdurend op uit om hun leed te doen, hun God heeft hen lief, en daarom kastijdt Hij hen, zodat tussen de barmhartigheid van de hemel en de boosheid van de hel, de beproevingen van de rechtvaardigen wel vele moeten zijn. b. God heeft hun verlossing op zich genomen, Hij redt hen uit al hun benauwdheden vers 18, 20 Hij behoudt hen, vers 19, zodat zij wel in tegenspoed of benauwdheid kunnen komen, maar het zal hun verderf niet wezen. Deze belofte van hun redding wordt verklaard vers 23 Welk leed hen ook moge treffen:
Ten eerste. Het zal hun beter deel niet schaden. "De Heere verlost de ziel van Zijn knechten uit de macht van het dodenrijk," Psalm 49:16, en van de prikkel van iedere beproeving. Hij bewaart hen er voor om te zondigen in hun beproeving, hetgeen het enige is, dat hun kwaad zou doen; en bewaart hen voor wanhoop en om hun ziel niet in hun lijdzaamheid te kunnen bezitten.
Ten tweede. Zij zullen hun eeuwige zaligheid niet in de weg staan. Geen van hen, die op Hem vertrouwen, zal verlaten worden, vers 23 Zij zullen niet zonder troost zijn, want zij zullen niet afgesneden worden van hun gemeenschap met God. Niemand is verlaten dan hij, wie God verlaten heeft, en ook is niemand verloren voor hij in de hel is. Zij, die Gods getrouwe dienstknechten zijn, die het tot hun zorg maken om Hem te behagen, en tot hun levenswerk om Hem te eren, en dit doende op Hem vertrouwen, om hen te beschermen en te betonen, en zich met goede gedachten van Hem aan Hem overgeven, hebben reden om gerust te zijn onder alles wat hun kan overkomen, want zij zijn veilig en zullen zalig wezen.
Laat ons bij het zingen van deze verzen, bevestigd zijn in onze keus van de wegen Gods; laat ons opgewekt wezen tot Zijn dienst en grotelijks bemoedigd zijn, door de verzekeringen, die Hij heeft gegeven van Zijn bijzondere zorg over allen, die Hem getrouwelijk aankleven.