Genesis 50:7-14
Wij hebben hier een bericht van Jakob's begrafenis. Van de begrafenis van de koningen van Juda wordt gewoonlijk niets anders gezegd dan: hij werd begraven bij zijn vaderen in de stad Davids, maar de begrafenis van de aartsvader Jakob wordt uitvoeriger en vollediger beschreven.
1. Om te tonen hoeveel beter God voor hem was dan hij had verwacht. Meer dan eens had hij gezegd van droefheid te zullen sterven, en beroofd van zijn kinderen ten grave te zullen dalen, maar zie, hij sterft in ere en wordt door al zijn kinderen naar het graf gebracht.
2. Omdat zijn orders omtrent zijn begrafenis gegeven en gevolgd werden in het geloof, en in de verwachting van beide het hemelse en het aardse Kanaän.
Nu was het:
1. Een statige, deftige begrafenis. Hij werd naar het graf begeleid, niet alleen door zijn eigen familie, maar door de hovelingen en al de rijksgroten, die ten teken van hun dankbaarheid aan Jozef, om zijnentwil die eer bewezen aan zijn vader. Hoewel de Egyptenaren een afkeer hadden van de Hebreeën en hen met minachting hadden aangezien, Hoofdstuk 43:32, begonnen zij toch, nu zij beter met hen bekend werden, achting voor hen te krijgen. De vrome, bejaarde Jakob had zich zó wèl onder hen gedragen, dat hij de algemene achting verwierf. De belijders van de Godsdienst moeten er naar streven om door wijsheid en liefde de vooroordelen weg te nemen, die velen tegen hen koesteren omdat zij hen niet kennen. Er gingen ook veel wagens en ruiters mee, niet alleen om hen een eind uitgeleide te doen, maar om hen tot aan het einde te vergezellen. Betamelijke plechtigheden bij begrafenissen, overeenkomstig de staat van de overledene bij zijn leven, zijn zeer aanbevelenswaardig, en daarvan mogen wij niet zeggen: waartoe dit verlies? Zie Handelingen 8:2, Lukas 7:12.
2. Het was een droevige begrafenis, vers 10, 11. De toeschouwers merkten op dat het een zware rouw was. De dood van Godvruchtigen is voor iedere plaats een groot verlies en behoort diep betreurd te worden. Stefanus sterft als martelaar, maar Godvruchtige mannen maken grote rouw over hem. Dit plechtige rouwbedrijf over Jakob gaf een naam aan de plaats: Abel-Mizraim, De rouw van de Egyptenaren, wat strekte tot een getuigenis tegen het volgende geslacht van de Egyptenaren, die de nakomelingen verdrukten van die Jakob, aan wie hun voorouders zoveel eerbied en eer bewezen hebben.