Spreuken 19

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31

Dachsel

Betreft vers 10

10. De weelde, het leven in vermaak, overvloed en uitwendige heerlijkheid staat enen zot, die de godsvrucht en den ootmoed niet bezit, niet wel; zij is hem niet nuttig, hij zal daardoor nog erger en goddelozer worden, en zich zelven en anderen verderf bereiden (Hoofdstuk 17:7; 26:1); a) hoeveel te min nog enen knecht, enen mens met ene kruipende ziel, die aan zijne begeerlijkheden is overgegeven, om te heersen over vorsten, over dezulken, die door de wijsheid, die uit God is, zijn vrij gemaakt, en een edel hart hebben. Gelukt het een zodanigen slaaf door uiterlijke omstandigheden echter tot enen schijn van heerschappij te geraken, dan zal zijn val des te onverwachter zijn.

a) Spreuken 30:22. Prediker 10:7.

Door "vorsten" moeten hier verstaan worden zulke personen, die door God geroepen zijn, om het volk voor te gaan in godsvrucht en wijsheid, en door goede verordeningen de geestelijke belangen des volks te bevorderen. Dezulken te beheersen, daartoe behoort nog meer geestkracht, dan om zich bij grote gastmalen en in voorspoed verstandig te gedragen. Wanneer nu een dwaas, die gene wilskracht bezit, datgene niet vermag, wat gemakkelijk is, hoe zal hij dan het moeilijke kunnen doen. Het is ene omkering der wereldorde, waarbij dienen en heersen niet kunnen zamengaan..

Matthew Henry

Betreft vers 10

Spreuken 19:10

Vermaak en vrijheid voegen slecht aan een dwaas, aan zo een staat de weelde niet wel. Een mens, die geen wijsheid en genade heeft, heeft geen recht of aanspraak op ware vreugde en daarom staat zij hem niet wel. Hun, die zich niet verlustigen in God, betaamt het niet zich in iets anders te verlustigen. Zij weten niet hoe een goed gebruik van iets te maken zij weten zichzelf niet te besturen, en daarom stellen zij zichzelf tentoon als dwazen. Het betaamt dwazen, die ontbloot zijn van genade, om bedroefd te zijn, en te treuren, en te wenen, niet om te lachen en vrolijk te zijn, bestraffing is meer gepast en geschikt voor hen dan weelde of vermaak. Vermaak is betamelijk voor een man van zaken, om hem te verkwikken als hij vermoeid is, maar niet aan een dwaas, die een lui leven leidt en misbruik maakt van ontspanning. De voorspoed van de zotten brengt hun dwaasheid aan het licht, en verderft hen.

Macht en eer betamen niet aan een man van een slaafse geest. Niets is onbetamelijker dan dat een knecht heerst over vorsten, het is op zichzelf reeds ongerijmd en uiterst dwaas want niemand is zo lomp en beledigend en ondraaglijk als een bedelaar te paard, een knecht als hij heerst. Hoofdst. 30:22. Het is zeer onbetamelijk voor iemand, die een knecht, een slaaf is van de zonde en van zijn lusten, om over Gods vrijen te heersen en hen te verdrukken, die Hem tot koningen en priesters gemaakt zijn.