Openbaring 8

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22

Dachsel

Betreft vers 13

13. En ik zag, toen zich nu een gedruis verhief, dat mijn opmerkzaamheid naar een ander punt richtte, dan waarop ik in Vers 2-12 het oog had gevestigd en ik hoorde gelijktijdig een werkelijke engel, zoals die ook in Hoofdstuk 19:17 voorkomt, vliegen in het midden van de hemel. Daardoor kon over de hele aarde zijn roepen worden gehoord, zeggende met een grote stem: "Wee, wee, wee! degenen, die op de aarde wonen (Hoofdstuk 6:10; 12:12; 13:8, 14; Lukas 21:35), van de overige stemmen van de bazuin van de drie overige engelen, die nog bazuinen zullen, binnen uitwendig wel ver van elkaar verwijderde, maar toch inwendig nauw verbonden tijdruimten. Want haar bazuinen brengen telkens aan de Christenen het oordeel van een vreselijke ondergang en wel in steeds grotere mate aan.

Een andere lezing in de grondtekst geeft ons deze zin: "ik zag en hoorde een adelaar vliegen". Omdat in het Grieks de beide woorden allelou (engel) en hoiea (adelaar), als zij zonder accenten worden geschreven, weinig van elkaar verschillen, kan niet door vergelijking van de handschriften uitgemaakt worden, welke de juiste lezing is. Ieder afschrijver koos zonder twijfel die, die hij voor de juiste hield. En nu spreekt ten gunste van het "adelaar" het daarbij staande "vliegen" en het geroep "wee, wee, wee", dat in het Grieks (ouai-ouai) veel met het geluid van een arend overeenkomt. Ter gunste van de lezing "engel" spreekt het voorstaande enov (van een), dat anders in het Grieks gewoonlijk niet wordt uitgedrukt, als niet van een bijzonder, een bepaald persoon of een zaak tegenover een groter getal van dezelfde soort en dezelfde aard sprake is, maar ook in Hoofdstuk 19:17 wordt bijgevoegd. Behalve bij vergelijkingen (Hoofdstuk 4:7; 12:14) komt nergens in de Openbaring en adelaar voor. Dus heeft het "een (bijzondere, ook elders werkzame) arend" geen zin, maar wel, als in plaats "arend" "engel" wordt gelezen. Zo zou deze lezing ook veel beter overeenstemmen met de hele gang van ontwikkeling van het boek, omdat het bij het drievoudig wee minder te doen is om de algemene ondergang in een algemene slachting, die de arenden veel lijken ten spijze levert, dan de ontwikkeling van de anti-christelijke principes tot een formele heerschappij van het antichristendom, waarmee een zware benadeling van de Kerk verbonden is en waaraan nu een bekende, bijzondere engel, bij wie wij ook in Hoofdstuk 19:17 evenals in Hoofdstuk 18:21 aan Christus de Heere van de Kerk moeten denken, werkelijk deel heeft. Het eerste wee wordt in Hoofdstuk 9:12, het tweede in Hoofdstuk 11:14 en het derde in Hoofdstuk 12:12 nader verklaard. Mohammedanisme, de anti-christelijke tijdgeest en de persoonlijke antichrist, dat zijn de drie wee-gestalten voor de Christelijke Kerk op aarde.

Naar ons inzien behoorde de tekst met vele handschriften en oude vertalingen voor een engel die vliegt, te lezen een adelaar. De bazuinen van de vier eerste engelen waren met haar inhoud niet vooraf aangekondigd; dit geschiedt daarentegen wèl met de drie laatste. Onder de eerste waren reeds zware rampen voorgesteld; maar het woord "wee! " is er het opschrift nog niet van; onder de drie laatste stijgt de jammer nog hoger. Hoewel de bazuinen van de vier eerste engelen zich over al de vier hoeken van de wereld hebben verbreid, moet toch nog het driemaal herhaalde wee! van de laatste verschijnen, eer onder de bazuin van de zevende engel de zegepraal van het Godsrijk aanbreekt. De adelaar is volgens de Schrift een teken en een bode van het goddelijk gericht, in het bijzonder van krijgsverwoestingen, want, zegt Jezus zelf: waar het aas is, daar worden de arenden verzameld". Zo spreekt de Heere tot Israël: "De bazuin aan uw mond! Hij komt als een arend tegen het huis van de Heere, omdat zij Mijn verbond hebben overtreden en zijn tegen Mijn wet afvallig geworden". Mozes zegt: "De Heere zal tegen u een volk verheffen van verre, van het einde van de aarde, zoals een arend vliegt, een volk, welks spraak u niet zult verstaan. " De profeet Habakuk noemt de Babylonische ruiters "vliegend als een arend, zich spoedend om te eten" en Jeremia dat Nebukadnezar "snel zal vliegen als een arend en zijn vleugels over Moab uitspreiden". Wanneer een volk de duif van de Heilige Geest niet op zich wil laten neerdalen, wordt een roofgierige arend gezonden.

Matthew Henry

Betreft verzen 7-13

Openbaring 8:7-13

I. De eerste engel blies de eerste bazuin, en de gevolgen daarvan waren zeer schrikwekkend.

Er is geworden hagel en vuur, vermengd met bloed, en zij zijn op de aarde geworpen, en het derde deel der bomen is verbrand en al het groene gras is verbrand, vers 7. Er ontstond een verschrikkelijke storm. De uitleggers zijn het echter niet eens of hierdoor moet verstaan worden een storm van ketterijen, een mengsel van monsterachtige dwalingen, die de gemeente overvielen (want in die eeuw kreeg het Arianisme de overhand), dan wel een storm of orkaan van oorlogen in den burgerstaat. Dr. Mede gelooft dat hier gedoeld wordt op de invallen der Gothen, die het keizerrijk instormden in het jaar 395, hetzelfde jaar waarin keizer Theodosius stierf, terwijl de noordelijke volken, onder Alaric, den koning der Gothen, het westelijke gedeelte van het keizerrijk binnenrukten. Hoe dat zij, wij zien hier:

1. Het was een zeer verschrikkelijke storm, vuur, hagel en bloed, een vreemde vermenging!

2. Zijn grenzen, het viel op het derde deel van de bomen en het derde deel van het groene gras. Dat is volgens sommigen, het derde deel van de geestelijkheid en het derde deel van de leken. Of volgens anderen, die menen dat het gezicht betrekking heeft op den burgerstaat, het derde deel van de aanzienlijken en het derde deel van de geringen, hetzij op het Romeinse rijk, dat ongeveer een derde deel van de bekende wereld was, of op het derde deel van dat rijk zelf. Aan de zwaarste en strengste onheilen zijn door den groten God grenzen en perken gezet.

II. En de tweede engel heeft gebazuind, en dat geklank werd, evenals het eerste, gevolgd door verschrikkelijke gebeurtenissen. Iets als een grote berg, van vuur brandende, werd in de zee geworpen, en het derde deel der zee is bloed geworden, en het derde deel der schepselen in de zee, die leven hebben, is gestorven en het derde deel der schepen is vergaan, vers 8, 9. Onder dezen berg verstaan sommigen den leider of de leiders van de ketters. Anderen zoals Dr. Mede, de stad Rome, die vijf malen door de Gothen en Wandalen geplunderd is in een tijdsverloop van honderd zeven en dertig jaren, voor de eerste maal door Alaric, in het jaar 410, die er een grote slachting aanrichtte en veel wreedheden bedreef. In deze rampen werd een derde deel van de bevolking (welke hier de zee of een verzameling van wateren genoemd wordt) vermoord. Ook hier was een beperking tot het derde gedeelte: temidden van Zijn oordelen gedenkt God Zijner ontferming. Deze storm viel zwaar op de handeldrijvende en zeesteden en landen van het Romeinse rijk.

III. De derde engel heeft gebazuind, en ook dat had dergelijke uitwerking als de vorige. Er is een grote ster, brandende als een fakkel, gevallen uit den hemel, en is gevallen op het derde deel der rivieren, en op de fonteinen der wateren, vers 10. Sommigen denken dat hier een staatkundige ster bedoeld wordt, de een of andere uitnemende heerser, en zij passen dit gezicht toe op Augustulus, die in het jaar 480 gedwongen werd afstand van de regering te doen aan Odoaker. Anderen denken aan een kerkelijke ster, den een of anderen hooggeplaatsten persoon in de kerk, die bij een brandende lamp vergeleken wordt, en vestigen de aandacht op Pelagius, die omstreeks dezen tijd toonde een vallende ster te zijn en de gemeente van Christus grotelijks verdierf. Merk op:

1. Waarop deze ster valt. Het derde deel van de rivieren en op de fonteinen der wateren. 2. Welke uitwerking dat had, het maakte die rivieren en fonteinen ondrinkbaar, het maakte ze zeer bitter, zodat de mensen er door vergiftigd werden. Dat zijn de wateren der wetten, die de bronnen zijn van de burgerlijke vrijheden, de veiligheid van eigendom en vrijheid, die werden door eigendunkelijke macht vergiftigd. Of het kunnen zijn de leerstellingen van het Evangelie, de bronnen van geestelijk leven, verfrissing en versterking voor de zielen der mensen, die werden zo bedorven en vergiftigd en verbitterd door een mengsel van gevaarlijke dwalingen, dat de zielen der mensen verwoesting vonden waar zij verkwikking zochten.

IV. De vierde engel heeft gebazuind, en die klank werd door nieuwe rampen gevolgd. Merk op:

1. Den aard van deze rampen, er kwam duisternis, die viel op de grote lichten des hemels, welke de wereld haar licht geven, de zon, de maan en de sterren, de leidslieden en regeerders van kerk of van staat, die in hoger sferen geplaatst zijn dan de gewone mensen en geroepen zijn om licht en gezegenden invloed te verspreiden.

2. De beperking, het werd beperkt tot een derde deel van deze lichtgevers, er bleef nog enig licht over van de zon bij dag en van de maan en sterren des nachts, maar het was slechts twee derden van hetgeen het vroeger geweest was. Zonder te beslissen wat in deze punten een oorzaak van veel onderling geschil tussen de geleerden is, zullen wij ons liever bepalen tot de volgende duidelijke en praktische opmerkingen.

A. Wanneer het Evangelie tot een volk komt en slechts koel ontvangen wordt, zodat het niet de gewenste uitwerking op hun hart en wandel heeft, dat wordt het gewoonlijk gevolgd door vreeslijke oordelen.

B. God waarschuwt voor Zijn oordelen alvorens Hij ze doet komen, Hij zendt een wakker-roeping door Zijn geschreven Woord, door de dienaren, door de gewetens der mensen en door de tekenen der tijden, zodat, indien een volk er door verrast wordt, het dat aan zich zelven te wijten heeft.

C. De toorn van God doet onder een volk een vreeslijk werk, Hij verbittert al hun vertroosting en gemak, en maakt hun het leven zelf bitter en onverdraaglijk.

D. God giet over deze wereld niet Zijn vollen toorn uit, maar stelt grenzen ook aan de verschrikkelijkste oordelen.

E. Verderf van leerstellingen en eredienst in de gemeente is op zichzelf reeds een zwaar oordeel, en het gewone teken en oorzaak van andere oordelen, die over een volk komen zullen.

V. Voordat de drie andere bazuinen geblazen worden, ontvangt de wereld hier een plechtige waarschuwing hoe vreeslijk de rampen zouden zijn, die volgen zullen, en hoe ellendig de tijden en plaatsen, die er door getroffen zullen worden, vers 13.

1. De boodschapper was een engel, vliegende in het midden des hemels, als in haast, en komende met een ontzagwekkende tijding. 2. De boodschap was de aankondiging van verder en groter wee en ellende dan de wereld tot hiertoe had doorstaan. Hier zijn drie weeën, om aan te tonen hoezeer de rampen, die thans volgden, deze, die reeds voorbijgegaan waren, overtreffen zouden, of om te doen zien dat elke van de drie volgende bazuinen haar eigen en onderscheiden onheil zou voortbrengen. Indien kleinere oordelen hun uitwerking missen, maar de gemeente en de wereld er slechter onder worden, hebben deze grotere te verwachten. God zal bekend worden door de oordelen, die Hij uitvoert, en Hij verwacht wanneer Hij komt om de wereld te straffen, dat de bewoners der aarde daardoor voor Hem beven zullen.