2 Korinthe 13

Statenvertaling

Dachsel

Betreft vers 11

11. Voorts, broeders! (Efeze 6:10) wees blij, in plaats van aan die menigvuldige ontstemming en ontevredenheid, die bij u aanwezig is (1 Corinthiërs 10:10) verder toe te geven, wees blij in Christus, wiens zaligheid uw deel geworden is (Filippenzen 4:4), wordt volmaakt (Vers 9), wees getroost, a) wees eensgezind (Filippenzen 2:2). b) Leef in vrede (Markus 9:50); en de God van de liefde en van de vrede (Romeinen 15:33; 16:20. zal met u zijn.

a) Romeinen 12:16; 15:5. 1 Corinthiërs 1:10. 1 Petrus 3:8. b) Romeinen 12:18. Hebreeën 12:14.

Met de dierbare broedernaam hen allen omvattend, roept hij hen ten slotte, als hij moet eindigen, in vijf woorden toe, wat hij voor hen als broeders nog op het hart heeft.

De strengheid van de laatste afdeling, in het algemeen van het laatste hoofdstuk, enigermate van de hele brief, eindigt in deze liefelijke, zacht klinkende slotverzen, die op de toon van harten winnende, verzoenende liefde zijn geschreven. Geest en toon van liefde ademt vooral ook het eerste onder de vijf woorden van vermaning; de voorgaande woorden en afdelingen hadden hen door ernstige berisping bedroefd; nu heft hij ze weer tot vreugde op over de te verwachten genade en bekering, tot vreugde van een goed geweten en van nieuwe gehoorzaamheid. Voorwaarde van die blijdschap is het terzijde stellen van hun verkeerdheden en genezing van hun gebreken, het verkrijgen van Christelijke volmaking, dat in Vers 9 2Co voorkomt als werk van God, hier van hun inspanning. Het werk van verbetering en heiligmaking toch gaat slechts vooruit onder strijd en kruis. Vandaar de verdere vermaning om zich te troosten of te laten vertroosten, of ook elkaar wederkerig te vertroosten - men zou daarom ook kunnen vertalen: "neem vertroosting aan", die uitdrukking alle deze betekenissen in zich verenigt. Van blijdschap en volmaking en vertroosting gaat de vermaning voort tot "eensgezindheid" en "vrede. " Daarmee is hij niet alleen deze (Hoofdstuk 1:2), maar reeds de eerste brief (1 Corinthiërs 1:10) begonnen en daarmee eindigt hij nu ook.

De drie eerste van de vijf stukken doelen op de Christelijke staat van elk in het bijzonder; de beide anderen doelen op het Christelijk leven in de gemeenschap. Onder voorveronderstelling van gelijke Christelijke gezindheid, wordt geleerd, dat niet de een dit, de ander wat anders moet willen, maar dat allen eensgezind moeten zijn, om een gelijk doel na te jagen en zich verbinden tot eendrachtig streven. Het onderscheid echter, dat hierbij nog altijd blijft, moet geen twist of strijd veroorzaken, maar haar verheffing vinden in de algemene begeerte om in vrede samen te leven. Met het oog op deze beide laatste stukken noemt de apostel die God, die met hen zal zijn, als ze doen, zoals hij ze beveelt, de God van de liefde en van de vrede; niet wat betreft de liefde, die Hij voor hen heeft en de vrede, die zij in Hem bezitten, noemt hij ze zo, maar hier, waar het om te doen is, dat zij liefde moeten voelen en vrede moeten houden, als zij willen, dat God met hen is, moet deze aanwijzing dienen om te bevestigen, dat dit nodig is als Hij met hen zijn zal. Hoe zou Hij, die God is, met diegenen zijn die zich niet verblijden Hem te bezitten en zich niet graag geschikt laten maken om Zijn eigendom te zijn? En hoe zou Hij, die een God van de liefde en van de vrede is, met diegenen zijn, die zelfzuchtig ieder zijn eigen wil volgt en de anderen bestrijdt?

Matthew Henry

Betreft verzen 11-13

2 Corinthiërs 13:11-13

I. Een afscheidsgroet. Hij zegt hun vaarwel, en neemt voor het heden afscheid van hen, met hartelijke wensen voor hun geestelijk welzijn.

1. Hij geeft hun verscheidene goede vermaningen.

A. Wordt volmaakt, wordt een door de liefde jegens elkaar, welke grotelijks zal bijdragen tot uw voordeel als gemeente van Christus.

B. Zijt getroost, onder al het lijden en de vervolgingen, die gij te verduren mocht hebben om de zaak van Christus, of alle onheilen en teleurstellingen, die gij in deze wereld ontmoeten mocht.

C. Zijt eensgezind, hetgeen uw vertroosting zeer bevorderen zal, want hoe meer vrede wij met onze broederen hebben, des te meer vrede zal in onze harten wonen. De apostel verlangde van hen, dat zij, zoveel in hen was, van een gemoed en van een gevoelen zouden zijn. Maar kon dat niet bereikt worden, dan tenminste:

D. Leeft in vrede, laat verschil van inzicht geen ontbinding van den band des vredes veroorzaken, houdt vrede met elkaar. Hij wenste dat er geen scheuringen meer onder hen zouden zijn, dat er geen verdeeldheid en wrok meer heersen zouden, en dat op die wijze twist, nijdigheid en toorn vermeden zouden worden, en al dergelijke vijanden van den vrede.

2. Hij bemoedigt hen met de belofte van de tegenwoordigheid Gods. De God der liefde en des vredes zal met u zijn, vers 11.

A. God is de God der liefde en des vredes. Hij is de bewerker des vredes en de beminnaar van eensgezindheid. Hij heeft ons liefgehad en wil vrede met ons hebben, Hij gebiedt ons Hem lief te hebben en ons met Hem te laten verzoenen, en evenzo dat wij elkaar liefhebben zullen en vrede met elkaar hebben.

B. God zal zijn met hen, die in liefde en vrede leven. Hij zal liefhebben hen, die den vrede liefhebben, Hij zal hier met hen wonen en zij zullen eeuwig met Hem wonen. Zij zullen hier Zijn genadige tegenwoordigheid genieten en hiernamaals in Zijn heerlijke tegenwoordigheid toegelaten worden.

II. De apostolische zegen, vers 13. De genade van den Heere Jezus Christus, en de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes zij met u allen, Amen. Daarmee besluit de apostel zijn brief, en het is de gewoonte en zeer geschikt om daarmee godsdienstige vergaderingen te besluiten. Hierin komt de gehele inhoud van het Evangelie uit, het is de erkenning dat Vader, Zoon en Heilige Geest drie onderscheiden personen zijn, en toch een God. Evenzo dat zij zijn de fontein van alle zegening voor de mensen. Het houdt ons onze verplichting voor om het oog des geloofs te slaan op Vader, Zoon en Heiligen Geest, te leven in onophoudelijke verbinding met de drie personen in de Drie-eenheid, in wiens naam wij gedoopt en gezegend zijn. Dit is een zeer plechtige zegening en wij moeten al onzen ijver inspannen om erfgenamen van dezen zegen te worden. De genade van Christus, de liefde van God, de gemeenschap (of mededeling) van den Heiligen Geest: de genade van Christus als Verlosser, de liefde van God die den Verlosser zond, en al de mededelingen van deze genade en liefde, welke tot ons komen door den Heiligen Geest, die ons bekwaam maakt om deel te hebben aan de genade van Christus en de liefde van God. Niets meer of anders kunnen wij begeren om ons gelukkig te maken dan de genade van Christus, de liefde van God, en de gemeenschap des Heiligen Geestes. Amen.