2 Corinthiërs 6:1-10
In deze verzen ontvangen wij de mededeling van des apostels algemene boodschap en vermaning aan allen, wie hij predikte in alle plaatsen waar hij kwam, met de verscheidene beweegredenen en wijzen van arbeiden, die hij gebruikte.
I. De boodschap of waarschuwing zelf, namelijk om de aanbieding van de verzoening, door het Evangelie gedaan, aan te nemen, opdat zij, die begunstigd werden met het Evangelie, deze genade Gods niet tevergeefs mochten ontvangen hebben, vers 1. Het Evangelie is een woord van genade, dat ons oor bereikt, maar het zal tevergeefs door ons gehoord worden, tenzij wij het geloven en met zijn bedoeling overeenstemmen. En omdat het de plicht is van de bedienaren van het Evangelie om hun hoorders te waarschuwen en te vermanen om de hun aangeboden genade en barmhartigheid aan te nemen, worden zij medearbeidende met God genoemd.
1. Zij moeten werken, werken voor God en tot Zijne heerlijkheid, voor het welzijn der zielen, en zij zijn medearbeiders van God, ofschoon onder Hem en als Zijne werktuigen, maar toch, indien zij getrouw zijn, mogen zij hopen dat God met hen werken en hun arbeid doeltreffend maken zal..
2. Merk op de taal en weg van den geest des Evangelies, het is niet met ruwheid en strengheid, maar met zachtheid en vriendelijkheid, biddende en overredende, waarschuwende en redenerende, om zondaren te winnen en hen hun natuurlijken onwil om met God verzoend en voor eeuwig gelukkig te worden, te doen overwinnen.
II. De bewijsgronden en wijze van werken, door den apostel gebruikt. Hiervan zegt hij hun:
1. De tegenwoordige tijd is de enig-geschikte om de aangeboden genade aan te nemen en de verkregen genade te vermeerderen. NU is het de welaangename tijd, NU is het de dag der zaligheid, vers 2. De dag des Evangelies is de dag van zaligheid, de middelen der genade zijn middelen van zaligheid, het aanbod van het Evangelie is een aanbod van zaligheid. En de tegenwoordige tijd is de enig-geschikte om dat aanbod aan te nemen. Heden, nu het heden genoemd wordt. De morgen behoort ons niet, wij weten niet wat er morgen zijn zal, of waar wij zijn zullen, en wij moeten bedenken dat het heden van genade kort en onzeker is, en niet kan teruggeroepen worden als het eenmaal voorbij is. Het is daarom onze plicht en ons belang het te gebruiken terwijl wij het hebben, en niets minder dan onze zaligheid hangt daarvan af.
2. Welke maatregelen zij namen om niet door enigen aanstoot de uitwerking van hun prediking te verhinderen. Wij geven geen aanstoot in enig ding, vers 3. De apostel had grote moeite om voorzichtig en zonder aanstoot te geven met Joden en heidenen te verkeren, want menigeen van beide groepen lette op zijn houding, en zocht gelegenheid om hem en zijne bediening een klad op te werpen, daarom was hij zeer op zijn hoede om geen aanstoot te geven aan hen, die zo genegen waren om aanstoot te nemen, opdat hij niet de Joden zou ergeren door onnodigen ijver tegen de wet, of de Grieken door onnodige inschikkelijkheid jegens hen, die voor de wet ijverden. Hij was in al zijn woorden en daden zorgvuldig om geen aanstoot te geven, of gelegenheid van beschuldiging of ergernis. Wanneer anderen zeer geneigd zijn om aanstoot te nemen, moeten wij des te zorgvuldiger worden om geen aanstoot te geven, en vooral dienaren moeten zorg dragen dat ze niets doen, dat hun bediening zou bevlekken en onvruchtbaar maken. 3. Hun voortdurende bedoeling en poging was om zich zelven in alle dingen aangenaam te maken, zoals dienaren van God betaamt, vers 4. Wij zien hoeveel nadruk de apostel bij elke gelegenheid legt op getrouwheid in ons werk, omdat zoveel van ons welslagen daarvan afhangt. In al zijn bediening was zijn oog eenvoudig en zijn hart oprecht, en zijn grootste begeerte was een dienaar van God te zijn en zich dat te betonen. Bedienaren van het Evangelie moeten zich zelven beschouwen als dienstknechten Gods, en in alles overeenkomstig die roeping handelen. Zo deed de apostel:
A. In vele verdraagzaamheid in de verdrukkingen. De apostel was een groot lijder, ontmoette vele beproevingen, was dikwijls in nood, en ontbeerde de gemakken, ja de behoeften des levens. Hij was in droefenissen, van alle zijden aangevochten, nauwelijks wetende hoe hij doen moest, in slagen menigmaal, in gevangenis, Hoofdstuk 11, in oproer door Joden en heidenen beiden tegen hem verwekt, in arbeid, niet alleen het Evangelie predikende en daartoe van de ene plaats naar de andere reizende, maar nog daarbij met eigen handen werkende om in zijn levensonderhoud te voorzien, in waken en vasten, hetzij vrijwillig of uit godsdienstig oogpunt, of gedwongen ter wille van zijne belijdenis, maar in dat alles oefende hij verdraagzaamheid, vers 4, 5. Het is dikwijls het lot van getrouwe dienaren, dat ze in grote moeilijkheden komen en behoefte hebben aan veel geduld. Zij, die zich getrouw jegens God betonen willen, moeten zich getrouw tonen zowel in verdrukking als in vrede, niet alleen door het werk Gods ijverig te verrichten, maar ook door den wil Gods geduldig te dragen.
B. Door volgens goede beginselen te handelen. De apostel had een goed beginsel voor al wat hij deed en hij zegt ons, vers 6, wat zijn beginselen waren. Reinheid, er is geen godsvrucht zonder reinheid. De zorg om ons onbesmet van de wereld te bewaren is noodzakelijk, zullen we door God aangenomen worden. Kennis was een ander beginsel, ijver zonder kennis is razernij. Hij handelde ook met lankmoedigheid en goedertierenheid, was niet spoedig vertoornd, maar verdroeg de hardheid van der mensen hart en de harde behandeling van hen zelven, terwijl hij vriendelijk trachtte hun goed te doen. Hij handelde door den invloed des Heiligen Geestes, uit het beginsel van ongeveinsde liefde, volgens den regel van het woord der waarheid, door de ondersteuning en de kracht van God, hebbende de wapenen der gerechtigheid, een wetenschap van algemene rechtvaardigheid en heiligheid, welke de beste verdediging is tegen de verzoekingen van voorspoed ter rechter- en van tegenspoed ter linker zijde.
C. Door een goed humeur en gedrag onder de verscheidenheid van al de toestanden in de wereld, vers 8-10. Wij moeten verwachten, dat allerlei veranderingen van de omstandigheden in deze wereld ons overkomen zullen, en het zal een groot bewijs voor onze oprechtheid zijn wanneer we daaronder in de rechte geestesgesteldheid blijven en ons onder die allen behoorlijk gedragen. De apostel ontmoette eer en oneer, goed gerucht en kwaad gerucht, goede mensen moeten verwachten in deze wereld met oneer en verwijtingen in aanraking te komen, om hun eer en achting in evenwicht te houden, en wij hebben behoefte aan de genade Gods om ons te wapenen tegen de verleidingen der eer aan de ene zijde, om een goed gerucht zonder hoogmoed te dragen, en van oneer aan de andere zijde, om de verwijten zonder ongeduld of wrok te doorstaan. Het schijnt dat de mensen zeer verschillend over de apostelen oordeelden, sommigen hielden hen voor de beste der mensen, anderen voor de slechtste, door sommigen werden ze beschouwd als bedriegers en als zodanig behandeld, door anderen als getrouwen, die het Evangelie der waarheid predikten en het in hen gestelde vertrouwen waardig waren. Zij werden als onbekenden veronachtzaamd door de mensen van de wereld, als mannen zonder voorkomen of invloed, niet waardig om er nota van te nemen, toch waren ze in al de gemeenten van Christus wèlbekend en van groten invloed. Zij werden beschouwd als stervende, wordende den gansen dag gedood, en hun belangen waren wegstervend: "en ziet", zegt de apostel, "wij leven", en leven gezond, en gedragen ons vriendelijk onder al de verdrukking en gaan overwinnend ter overwinning uit. Zij werden getuchtigd en voelden dikwijls de zweep snerpen, maar niet gedood, en ofschoon zij gehouden werden voor droevig, een groepje van neerslachtige en droevige mensen, altijd zuchtend en rouwend, waren zij altijd verblijd in God en hadden de grootste reden om altijd blijde te zijn. Zij werden veracht als armen, omdat zij arm waren naar de wereld, en toch maakten zij velen rijk, door hun de onnaspeurlijke rijkdommen van Christus te prediken. Men dacht dat zij niets bezaten, omdat zij geen goud en zilver, geen huizen en landerijen hadden, en nochtans bezaten zij alle dingen, zij hadden niets in de wereld maar zij hadden hun schatten in den hemel. Hun bezittingen lagen in een andere wereld. Zij hadden niets in zich zelven, maar bezaten alle dingen in Christus. Zulk een paradox is het Christelijk leven, en door zulk een verscheidenheid van toestanden en ontmoetingen heen leidt onze weg ten hemel. En in dit alles hebben wij zorg te dragen dat we ons aangenaam maken bij God.