Lukas 9

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24

Dachsel

Betreft vers 31

31. Die, in heerlijkheid verschenen, spraken over zijn uitgang uit de wereld, die Hij zou volbrengen te Jeruzalem, omdat Hij daar zou sterven, op de derde dag opstaan en ten slotte ten hemel varen zou.

Voor de Zoon des mensen, de Christus van God, voor het Hoofd en de Heer van Zijn gemeente, gaat het niet dan door lijden tot heerlijkheid, maar tot een heerlijkheid die de door alle eeuwen beloofde en verwachte Koning niet ontgaan kan, waarvan de voorwaarde in hem is; die al in hem, naar het inwendig wezen, als Zoon des welbehagens, dßßr is. Hem dit te doen ondervinden in de dagen van Zijn vleeswording, dit Zijn discipelen, dit Zijn gemeente te voelen te geven, ziedaar gewis de hoge betekenis van de verheerlijking op de berg. Hier geeft, in tegenwoordigheid van de vertegenwoordigers van de oude, zowel als de nieuwe bedeling, God Hem getuigenis en licht Zijn eigen inwendige Majesteit uit. Hier wordt, terwijl de bloedige uitgang voor Hem ligt, voor een ogenblik al geopenbaard wat Hij zijn zal. En wat eens hier getoond wordt in het Hoofd, dat is ook in zijn mate waar van het lichaam en van de leden van het lichaam; dat wordt ook in deze soms getoond. De gemeente, de discipel van Christus is tot lijden geroepen, maar eigenlijk tot heerlijkheid. Tot een heerlijkheid met Christus, waartoe het door lijden komt, die op het lijden volgt, tot welke het lijden in een noodzakelijke en heilige betrekking staat, maar die geenszins een gevolg is, die geenszins is het uitwerksel van het lijden. De voorwaarde van deze heerlijkheid was al voor het lijden vervuld, de mogelijkheid ertoe gegeven. Het is alleen de openbaring van een heerlijkheid, die al naar het inwendig wezen dßßr was, die van de gemeente, die de door het geloof aan Christus verbonden discipel al geschonken was in de hoedanigheid van dat in Christus geliefde kind van de Vader, waarin Deze, omwille van de Zoon wil, een welbehagen heeft. En soms wordt ook deze inwendige heerlijkheid bij voorsmaak tot bewustheid gebracht, bij voorproeve getoond. Ook de gemeente, ook de discipel, die de Zoon des mensen het kruis moeten nadragen, kunnen op aarde hun berg der verheerlijking hebben. Of lichtte er niet een glans van het hemels Zion over de jeugdige kerk van de Heere te Jeruzalem, eer zij haar lijdensweg op moest, eer een Saulus' moord en dreiging blies en het zwaard van Herodes het hoofd van Jakobus deed vallen? Glinsterde niet het aangezicht van Stefanus als het aangezicht van een engels, toen, in de misbruikte naam van Mozes, ook tot zijn uitgang te Jeruzalem, door de vijand van de Heere was besloten. En heeft, wat de eerste eeuwen gezien hebben, in latere tijden niets gelijks of gelijksoortigs plaats gehad? O, wel menig discipel is, misschien onbewust, door een dag van buitengewone hemelse vrede, zielsverheffing en kracht in de Heer, tot een tijdperk van buitengewone verdrukkingen voorbereid en gesterkt. En wij hebben ze gezien die, geroepen om eerlang de donkere doodsvallei in te treden en in bange strijd met het ontzinkende lichaam te worstelen, in een voorafgaand tijdperk de kracht, de luister en de liefelijkheid van het inwendig leven, niet een zeldzame in het oog vallende, een naar boven wijzende heerlijkheid deden uitlichten.

Het heerlijke gezicht werd alleen door de discipelen van onze Heer waargenomen. Zij hadden behoefte aan bemoediging. Zij waren zo zeer terneer gedrukt door de mededelingen van Zijn naderende dood, dat zij enige krachtige prikkel behoefden, ter geruststelling en versterking van hun vreesachtige, bijna bezwijkende harten. Daarom toonde Hij hun in dit gezicht, dat de kroon in nauw verband stond met het kruis; dat de op de troon zittende de Gekruisigde zeer nabij was en dat Hij, Die zo laag moest zinken dat Zijn eigen vrienden in hun onkunde Hem zouden verlaten, toch dezelfde was die zo hoog moest rijzen; dat engelen en aartsengelen Zijn erewacht zouden vormen op de weg naar Zijn paleis in de hemelen en aan Zijn voetbank neergeknield blijven, jubelend: Heilig, heilig, heilig zijt Gij; de hele aarde is vol van Uw heerlijkheid! Naast Jezus verschenen daar Mozes en Elia. Wat was hun bestemming, waarom verschenen zij daar? Om getuigen te zijn van het toneel, dat vertoond zou worden en daarna tot de vele duizenden gezaligden terug te keren en hen te melden wat zij gezien hadden; maar nog waarschijnlijker om te verklaren, Mozes als de vertegenwoordiger van de wet, dat Jezus de Profeet is waarvan hij zei dat Hij na hem komen zou en wien de mensen in alles zouden gehoorzamen en Elia als de vertegenwoordiger van de profetie, om te getuigen dat in Christus alle voorspellingen samenvloeien en heerlijk vervuld worden. De wet wijst met de vinger van Mozes en de profetie met de vinger van Elia op het Lam van God als de ziel van de schaduwbeelden van de wet, als de echo van de beloften, als het zaad van de vrouw, dat de slang de kop zon vermorzelen, de grote Messias, de heerlijkheid van Zijn volk Israël. Aldus zijn het Oude en Nieuwe Verbond één; de beelden en schetsen worden allen verwezenlijkt in Christus en blijken, op Hem toegepast, onderling volkomen overeen te stemmen. Zij (Mozes en Elia) spraken met Jezus, meldt Lukas over de dood van de Heere. Hoe opmerkelijk dat deze twee hemelse bezoekers, zo-even neergedaald uit de onuitsprekelijke heerlijkheid, met elkaar en met Christus sprekend, geen ander onderwerp konden vinden dan de dood van de Zaligmaker, die te Jeruzalem moest plaats hebben! Diezelfde gebeurtenis, waarvan Petrus niet wilde horen, werd door het drietal besproken. Dezelfde zaak, die de apostelen nauwelijks begrepen, vormde daar het onderwerp van een samenspreking.

Matthew Henry

Betreft verzen 28-36

Lukas 9:28-36

Wij hebben hier het verhaal van Christus' gedaanteverandering, welke bedoeld was als een proeve of voorbeeld van Zijne heerlijkheid, waarin Hij komen zal om de wereld te oordelen, waarvan Hij zo-even had gesproken, en bijgevolg als ene bemoediging voor Zijne discipelen om voor Hem te lijden en zich nooit Zijns te schamen. Wij hadden dit verhaal reeds in Mattheus en Markus, en het is wel waard om herhaald te worden, en opnieuw door ons te worden bepeinsd ter bevestiging van ons geloof in den Heere Jezus, als het afschijnsel van Zijns Vaders heerlijkheid en als het Licht der wereld, tot vervulling van ons hart met hoge en eervolle gedachten nopens Hem, in weerwil van Zijn bekleed zijn met een lichaam, en om ons enig denkbeeld te geven van de heerlijkheid, tot welke Hij inging bij Zijne hemelvaart, en waarin Hij thans verschijnt binnen den voorhang, en tot opwekking en bemoediging van onze hoop en verwachting betreffende de heerlijkheid, die voor alle gelovigen in de toekomende wereld is weggelegd.

I. Hier is een bijzonderheid in het verhaal, waardoor het schijnt te verschillen van de twee andere evangelisten, die deze verheerlijking hebben beschreven. Zij zeiden dat het was zes dagen na de voorgaande woorden. Lukas zegt dat het was omtrent acht dagen, dat is: dat het heden voor een week was, dus met zes volle dagen er tussen, en het was de achtste dag. Sommigen denken dat het nacht was, toen Christus van gedaante werd veranderd, omdat de discipelen met slaap bezwaard waren, zoals bij Zijne doodsbenauwdheid, en des nachts zal Zijne verschijning in glans en heerlijkheid des te schitterender geweest zijn. Indien het in den nacht was, dan wordt de tijdberekening des te meer twijfelachtig en onzeker, waarschijnlijk was het in den nacht, tussen den zevenden en achtsten dag, en zo was het dan nu omtrent acht dagen..

II. Hier worden ook verscheidene belangrijke bijzonderheden bijgevoegd en verklaard.

1. Er wordt ons hier gezegd, dat Christus de eer ontving. toen Hij biddende was. Hij klom op den berg om te bidden, zoals Hij dikwijls deed, vers 28, en als Hij bad, werd de gedaante Zijns aangezichts veranderd. Toen Christus zich zelven vernederde om te bidden, is Hij aldus verhoogd geworden. Hij wist tevoren dat dit toen voor Hem bestemd was, en daarom zoekt Hij het door gebed. Christus zelf moet bidden om de gunsten, die voor Hem weggelegd waren en Hem waren beloofd: Eis van Mij, en Ik zal U geven, Psalm 2:8. En aldus bedoelde Hij eer te leggen op den plicht des gebeds, en het ons aan te bevelen. Het is een gedaante veranderende, hart veranderende plicht, als ons hart er door opgeheven en verwijd wordt, zodat wij er de heerlijkheid des Heeren in aanschouwen, dan zullen wij naar hetzelfde beeld in gedaante veranderd worden, van heerlijkheid tot heerlijkheid, 2 Corinthiërs 3:18. Door het gebed verkrijgen wij ons de wijsheid, genade, en blijdschap, die het aangezicht doen blinken.

2. Lukas gebruikt niet het woord van gedaante veranderd - metamorphoote, (dat door Mattheus en Markus gebruikt werd) wellicht omdat het zo veelvuldig gebruikt wordt in de heidense theologie, maar hij gebruikt ene uitdrukking, die een gelijke betekenis heeft, to eidos tou prosopou heteron -de vorm van Zijn aangezicht was anders dan het geweest was, Zijn aangezicht blonk veel sterker dan het aangezicht van Mozes toen hij van den berg kwam, en Zijne kleding was wit en zeer blinkende. Zij was exastraptoon -schitterend als weerlicht, (een woord, dat alleen hier wordt gebruikt) zo dat Hij gans en al met licht bekleed scheen te zijn, om zich te bedekken met het licht, als met een kleed. 3. In Mattheus en Markus werd gezegd, dat van hen werden gezien Mozes en Elias, hier wordt gezegd dat zij gezien werden in heerlijkheid, om ons te leren, dat de heiligen, die van de aarde zijn weggegaan, in de heerlijkheid zijn, zich bevinden in een staat van heerlijkheid, zij blinken in heerlijkheid. Hij, in de heerlijkheid zijnde, zijn zij met Hem verschenen in heerlijkheid, zoals weldra ook alle heiligen met Hem in heerlijkheid zullen verschijnen.

4. Hier wordt ons gezegd wat het onderwerp was der bespreking tussen Christus en de twee grote profeten des Ouden Testaments. Zij spraken van Zijn uitgang, dien Hij zou volbrengen te Jeruzalem. Elegon tên exodon autou -Zijn exodus, Zijn heengaan, dat is: Zijn dood.

a. De dood van Christus wordt hier Zijn uitgang genoemd, Zijn verlaten van de wereld. Mozes en Elias hebben er in die gedachte tot Hem van gesproken, om Hem er mede te verzoenen, en het vooruitzicht er van voor Zijn menselijke natuur gemakkelijker te maken. De dood der heiligen is hun exodus, hun uittocht uit het Egypte dezer wereld, hun bevrijding uit het diensthuis. Sommigen denken dat de hemelvaart van Christus hier mede ingesloten is in dat heengaan, want de uittocht van Israël uit Egypte was een heengaan in triomf, en dat was ook Zijn heengaan van de aarde naar den hemel.

b. Deze uitgang moet Hij volbrengen, want aldus was het besloten, de zaak was onveranderlijk vastgesteld in den raad Gods.

c. Hij moet hem volbrengen te Jeruzalem, hoewel Hij meestal in Galilea verblijf hield: want Zijn boosaardigste vijanden waren te Jeruzalem, en daar was de zetel van het sanhedrin, dat het op zich nam om de profeten te oordelen.

d. Mozes en Elias spraken hiervan, om te kennen te geven dat het lijden van Christus en Zijn ingaan tot de heerlijkheid hetgeen was, waarvan Mozes en de profeten hadden gesproken, Lukas 24:26, 27, 1 Petrus 1:11.

e. Onze Heere Jezus was, zelfs in Zijne gedaanteverandering, bereid om in gesprek te treden over Zijn lijden en dood, om ons te leren dat het denken aan den dood, daar hij ons heengaan is uit deze wereld naar een andere, nooit ontijdig is, maar zeer bijzonder tijdig, als wij verhoogd worden, opdat wij ons niet zouden verheffen. Laat ons, in onze grootste heerlijkheid op aarde, gedenken dat wij hier geen blijvende stad hebben.

5. Hier wordt ons gezegd, wat ons tevoren niet gezegd was, dat de discipelen met slaap waren bezwaard, vers 32. Toen het visioen eerst begon, waren Petrus, Jakobus en Johannes slaperig. Het was of laat, of zij waren vermoeid, of in den vorigen nacht in hun rust gestoord. Of wellicht was er een lieflijke, kalmerende lucht, of waren er harmonieuze geluiden, die hen tot sluimeren uitlokten, als ene inleiding tot het visioen. Het kan ook zijn voortgekomen uit zondige zorgeloosheid en achteloosheid, toen Christus met hen in gebed was, dat zij op Zijn gebed niet behoorlijk acht sloegen, en om hen hiervoor te straffen werden zij gelaten om nu voort te slapen, toen Hij begon van gedaante veranderd te worden, zodat zij de gelegenheid verloren om te zien hoe dit wonder gewrocht werd. Deze drie sliepen toen Christus in Zijne heerlijkheid was, zoals zij daarna sliepen, toen Hij in doodsbenauwdheid was. Zie de zwakheid der menselijke natuur, zelfs in de besten, en hoezeer zij de genade Gods van node hebben. Men zou zo denken dat deze discipelen door niets zo getroffen zouden zijn, dan door de heerlijkheid en door de doodsbenauwdheid van hun Meester, en beide de heerlijkheid en de doodsbenauwdheid, nog wel in de hoogste mate, en toch was het een noch het ander instaat hen uit den slaap te houden. Hoe nodig is het ons God om opwekkende genade te bidden, ons niet slechts levend, maar ook levendig te maken! Opdat zij echter bevoegde getuigen zouden zijn van dit teken van den hemel bij hen, die er om een vroegen, zijn zij na een wijle ontwaakt, en toen hebben zij een juist gezicht gehad op al die heerlijkheid, zodat zij instaat waren een bijzonder bericht te geven, gelijk een hunner ook gedaan heeft, van hetgeen er geschiedde toen zij met Christus op den heiligen berg waren, 1 Petrus 1:18.

6. Hier wordt opgemerkt dat, toen Mozes en Elias op het punt waren om van Hem te scheiden, Petrus zei: Meester! het is goed, dat wij hier zijn, en laat ons drie tabernakelen maken. Aldus gebeurt het dikwijls dat wij de waardij onzer zegeningen dan eerst beseffen, als wij op het punt zijn van ze te verliezen, en er het voortduren niet eerder van begeren, voor zij op het punt zijn van weggenomen te worden. Petrus zei dit, niet wetende wat hij zei. Zij weten niet wat zij zeggen, die spreken van tabernakelen te maken op aarde voor de verheerlijkte heiligen in den hemel, die betere woningen hebben in den tempel aldaar, en verlangen om er weer te keren.

7. Er wordt hier betreffende de wolk, die hen overschaduwde, bijgevoegd, dat zij bevreesd werden als die in de wolk ingingen. De wolk was een teken van Gods meer bijzondere tegenwoordigheid. Het was in een wolk, dat God vanouds bezit nam van den tabernakel en den tempel, en als de wolk de tent der samenkomst bedekte, kon Mozes niet ingaan, Exodus 40:34, 35, en toen zij den tempel vervulde, konden de priesters vanwege die wolk niet staan om te dienen, 2 Kronieken 5:14. Dit was zodanig een wolk, geen wonder dus dat de discipelen vreesden om er in te gaan. Maar laat nooit iemand bevreesd zijn om in een wolk te gaan met Jezus Christus, want Hij zal er hen gewis veilig doorheen brengen.

8. De stem, die van den hemel kwam, wordt hier en in Markus niet zo ten volle beschreven als in Mattheus: Deze is Mijn geliefde Zoon, hoort Hem! Hoewel de woorden: in dewelke Ik Mijn welbehagen heb, die wij zowel in Mattheus als Petrus hebben, hier niet zijn uitgedrukt, zijn zij toch in dat: Deze is Mijn geliefde Zoon begrepen, want, dien Hij liefheeft en in wie Hij een welbehagen heeft, is van gelijke betekenis, wij zijn aangenomen in den geliefde.

Eindelijk. Van de apostelen wordt hier gezegd, dat zij de zaak geheim hielden. Zij verhaalden in die dagen niemand iets van hetgeen zij gezien hadden, de openbaring er van bewarende voor een andere gelegenheid, wanneer de bewijzen, dat Christus de Zone Gods is, volledig geleverd zullen zijn door de uitstorting des Heiligen Geestes, en die leer dan in de gehele wereld verkondigd zal worden. Gelijk er een tijd is om te spreken, zo is er ook een tijd om te zwijgen. Alles is schoon en nuttig op zijn tijd.