Numeri 7

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36

Dachsel

Betreft vers 1

1. En het geschiedde, op de 1ste dag van de eerste maand van het tweede jaar na de uittocht, ten dage dat Mozes geëindigd had de tabernakel op te richten (Exodus 40), en dat hij die gezalfd en die geheiligd had, en al zijn gereedschap, bovendien het altaar en al zijn gereedschap, en hij ze gezalfd en deze geheiligd had (Leviticus 8).

Matthew Henry

Betreft verzen 1-9

Numeri 7:1-9

Hier is de offerande van de oversten ten dienste van de tabernakel.

Merk op:

1. Wanneer zij haar brachten, niet voordat Mozes geëindigd had de tabernakel op te richten, vers 1. Toen alles gedaan was aan de tabernakel zelf en aan het leger Israëls, dat er rondom was, overeenkomstig de gegeven orders en aanwijzingen, toen brachten zij hun geschenken waarschijnlijk op de achtste dag van de tweede maand. Noodzakelijke diensten moeten altijd vrijwillige offeranden voorafgaan, eerst die, en dan deze.

2. Wie zij waren, die ze brachten. De oversten Israëls, de hoofden van het huis van hun vaderen, vers 2. Zij, die boven anderen zijn in macht en waardigheid, moeten anderen voorgaan, en er naar streven, om verder te gaan dan anderen in alles wat goed is. Hoe hoger zij staan, hoe meer er van hen verwacht wordt voor de dienst van God en hun geslacht. Waartoe anders dienen rijkdom en macht indien niet daarvoor, dat zij iemand instaatstellen om zoveel te meer goed te doen in de wereld?

3. Wat zij offerden: zes wagens en voor ieder een span ossen om ze te trekken, vers 3. Ongetwijfeld waren deze wagens in overeenstemming met alle andere meubelen en benodigdheden van de tabernakel, de besten in hun soort, zoals de rijtuigen waarvan grote vorsten zich bedienen, als zij in optocht gaan. Sommigen denken dat God hun door Mozes had te kennen gegeven wat zij zouden brengen, of wellicht zijn zij door eigen nadenken er toe gekomen om dit geschenk aan te bieden. Hoewel Gods wijsheid al het hoofdzakelijke van de tabernakel had verordineerd, schijnen deze bijkomstige geriefelijkheden overgelaten om naar hun eigen inzicht gegeven te worden, en aldus te voorzien in hetgeen nog ontbrak, Titus 1:5, en deze wagens werden niet afgewezen, hoewel er geen voorbeeld van werd getoond aan Mozes op de berg. Men moet niet verwachten dat het Goddelijk voorschrift zal afdalen tot al die bijzonderheden van de inzettingen, die overgelaten kunnen worden aan de menselijke wijsheid die een uitnemende zaak is om iets recht te maken, en die vatbaar zijn voor veranderingen. Let er op, niet zodra is de tabernakel geheel opgericht, of er worden voorzieningen getroffen om hem te kunnen verplaatsen. En als wij pas gevestigd zijn in de wereld, en denken dat wij beginnen wortel te schieten, dan moeten wij ons bereiden op veranderingen en verplaatsing, inzonderheid voor de grote verandering. Als wij hier in deze wereld zijn, dan moet alles geschikt en ingericht zijn voor een staat van verandering. Toen de tabernakel vervaardigd moest worden, waren de oversten zeer grootmoedig in hun gaven er voor, want toen brachten zij "edelgesteenten en vulstenen," Exodus 35:27 maar nu brengen zij nog meer geschenken. Zij, die goed gedaan hebben, moeten er zich op toeleggen om al meer en meer goed te doen, niet vertragen in goed te doen.

4. Hoe over hun geschenk beschikt werd, en welk gebruik er van werd gemaakt. De wagens en runderen werden aan de Levieten gegeven, om gebruikt te worden voor het vervoer van de tabernakel, beide voor hun gemak (want God wil niet, dat Zijn dienaren overwerkt zullen worden) en tevens voor het veiliger en geschikter vervoer van de onderscheidene delen van de tabernakel, die het best bij elkaar gehouden en tegen weer en wind beschut zullen zijn in wagens. a. De Gersonieten, die met het vervoer van de lichtere dingen belast waren, zoals de gordijnen en behangselen, kregen slechts twee wagens en twee juk runderen, vers 7- als zij die opgeladen hadden, dan moesten zij, zo er nog iets overbleef dit op hun schouders dragen.

b. De Merarieten, die het zware vervoer hadden, de dingen, die het moeilijkst waren te hanteren, zoals de stijlen, pilaren, voeten, enz. ontvingen vier wagens en vier juk runderen vers 8, en toch, indien zij daarbij geen eigen wagens hadden, zouden zij nog zeer veel te dragen hebben, want de zilveren voeten alleen wogen honderd talenten, dus meer de vier ton, dat is vier duizend kilo, en dat was genoeg om vier wagens, elk bespannen met een juk runderen te beladen. Daar echter iedere voet een talent woog, hetgeen ongeveer de last is, die een man kan dragen, (gelijk blijkt uit 2 Koningen 5:23) K hebben zij die waarschijnlijk op hun rug gedragen, en de pilaren op de wagens geladen.

Merk hier op hoe God wijselijk en genadiglijk de meeste kracht toebeschikte aan hen, die het zwaarste werk hadden. Ieder had wagens naar zijn dienst. Welke last God in Zijn voorzienigheid ons ook oplegt, Hij zal door Zijn algenoegzame genade er ons de nodige kracht voor geven 1 Corinthiërs 10:13.

c. De Kohathieten, die belast waren met het vervoer van de meest heilige dingen, ontvingen geen wagens, omdat zij hun last op hun schouders moesten dragen, vers 9, met zeer bijzondere zorg en grote eerbied. Toen zij in Davids tijd de ark op een wagen vervoerden, heeft God hun, tot hun verschrikking door de dood van Uzza doen weten dat zij "hem niet gezocht hadden naar het recht." Zie 1 Kronieken 15:13.