Lukas 6

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24

Dachsel

Betreft vers 16

16. Judas, de broeder van Jakobus (Handelingen 1:13) en Judas Iskariot, die ook de verrader geworden is "Uit (5:1" en "Uit 10:4").

Het is heel belangrijk dat aan de apostelkeuze een nacht van gebed voorafgaat en deze dus een vrucht van de meest onmiddellijke omgang van de Zoon met de Vader genoemd kan worden. Wij horen een echo van dit gebed in de innige voorbede van de Heere (Johannes 17:6-9) voor allen die Hem door de Vader zijn gegeven.

De meeste discipelen brachten zeker de nacht door niet ver van Hem in de nabijheid van de bergtop waarop Hij Zich had teruggetrokken. Gedurende Zijn afzondering liet Hij ze allen voor het aangezicht van Zijn Vader voorbijgaan en zag in zekeren zin de vinger van God Hem de twaalf mannen aanwijzen, die Hij roepen moest om de schat te dragen die Hij de wereld had te brengen. Toen Hij eindelijk over hetgeen Hij te doen had volledige duidelijkheid had verkregen, riep Hij ze tegen de morgen tot Zich en volbracht de zo voorbereide keuze. Tot hiertoe was het de Heere genoeg geweest gelovigen rondom Zich te vergaderen, omdat Hij enigen onder hen riep om Hem op de duur als leerlingen te vergezellen. Nu had Hij erkend dat het ogenblik daar was om Zijn werk een vastere vorm te geven, Zijn aanhangers te organiseren. Het vijandelijke leger maakt zich tot de aanval gereed, daarom is het tijd het Zijne samen te trekken, daarom begint Hij zo te zeggen met de vorming van Zijn kader. Met de keuze van de twaalf verbindt Hij ook de titel van hun ambt, omdat Hij hen apostelen noemt; daarmee geeft Hij te kennen dat hun werk niet beperkt is om eenvoudig getuigen te zijn van Zijn leven en hoorders van Zijn woord en daaromtrent aan de wereld bericht te geven, maar de titel "apostelen" drukt uit wat in 2 Corinthiërs 5:20 wordt gezegd: "Wij zijn gezanten vanwege Christus, alsof God door ons bad: "Wij bidden vanwege Christus, laat u met God verzoenen. "

Eerst worden zij discipelen, vervolgens apostelen; zij worden niet dadelijk uitgezonden om te prediken en niet dadelijk in de hele wereld. Christus is geen dweper geweest die Zijn apostelen zonder onderricht, als het ware met ongewassen handen tot het predikambt zou hebben geroepen. Lange tijd heeft Hij ze met grote vlijt onderwezen en zorgvuldig voor hun toekomstige roeping opgeleid en toch moest aan de apostelen een bijzonder wonder van de Heilige Geest plaats hebben! Hoe veel temeer zal het ons betamen ons daaraan te houden, dat de dienaren van het woord met aanhoudende vlijt en heilige leergierigheid ernstig studeren en bekwaam worden om te leren. Er zijn onder de twaalf van wie generlei uitnemendheid, van wie geen enkele daad, geen enkel woord tot onze kennis gekomen is, wier namen wij zelfs vaak moeite hebben ons te herinneren. Toch zijn ook deze apostelen van de Heere en die een Woord Gods aan ons hebben. Zij prediken u, door hun stilzwijgen, dat er uitnemendheden zijn, verborgen voor de mensen, voor het oog van de Heere openbaar; dat ook in stille, geen het minst opzienbarende gemoederen, die door geen bijzondere genadegave uitmunten, de gave van de genade zo groot kan zijn, dat zij, ook zij, voor de Heere tot de grootste dingen kunnen worden geroepen en tot de gewichtigste in staat zijn. Zij prediken ons dat de gemeente van de Heere, waarvan de apostelkring de aanvang en het toonbeeld is, niet zijn kan zonder hen. Zeker de kring der apostelen is slechts door de rijke verscheidenheid, die in haar is opgenomen, volledig en door die verscheidenheid te meer één. Wat een schoon schouwspel is, onder het stilzwijgend bestuur van de Heere, ieder van deze mannen door zijn natuurlijke aanleg en karakter, naar de plaats en de taak te zien gedwongen waarop hij staan moet en die door niemand anders dan door hem kan worden vervuld. Een Petrus niet op de hoogste, maar op de voorste plaats, als aller voorman, aller mond op die eerste pinksterdag; een Jakobus aan het hoofd van de eerste gemeente van zijn volk te Jeruzalem; een Johannes als verzet in de hemel om voor ons het Evangelie te schrijven van het vleesgeworden Woord. Hoe liefelijk is het zich een Thomas naast Filippus voor te stellen en een Petrus en Johannes tezamen te zien wandelen, werken en lijden. Zij behoeven elkaar, zij eren elkaar, zij vullen elkaar aan. Zij hebben elk een deel van die volheid en volkomenheid, die in de enige Heer en Meester is. En dat zelfde schouwspel is naar de wijze wil van de Heere ook in Zijn gemeente te aanschouwen. In haar is plaats en niet alleen plaats, maar behoefte voor allerlei karakters, allerlei gemoeds- en geestesrichtingen. Wat de gemeente wezen moet kan zij slechts door de rijke verscheidenheid, die zij in zich vereent, kweekt en bewaart. Dit behoort tot de voorwaarden van haar inwendige ontwikkeling; wasdom en bloei tot de voorwaarden van haar uitbreiding. Het uitwendige van de apostelkring moet in de zo veel wijdere kring van de gemeente aanwezig zijn, zal zij door haar woord de hele wereld aan de voeten van de Heiland brengen en in Hem doen geloven. Maar al het menselijke moet daartoe door het Goddelijke doordrongen, gelouterd en geheiligd wezen. Dit werd het meer en meer bij de apostelen door de werking van de hand en Geest van de Heere, totdat zij bij de volle uitstorting van de Geest op schitterende wijze de wijsheid van de Heere rechtvaardigen die hen tot Zijn apostelen had gekozen. Zo wordt het meer en meer bij die gemeente, die door Zijn Woord in Hem gelooft en die geroepen is bij verscheidenheid van gaven, van werkingen en van bedieningen de eenheid van de Geest te bewaren en steeds duidelijker te verkondigen de deugden van Hem, die haar overgebracht heeft uit de duisternis tot Zijn wonderbaar licht.

Matthew Henry

Betreft verzen 12-19

Lukas 6:12-19

In deze verzen wordt de Heere Jezus ons voorgesteld in het verborgene, de afzondering, in Zijn gezin en in het openbaar, en steeds handelende in overeenstemming met zich zelven.

I. In de afzondering zien wij Hem in gebed tot God, vers 12. Deze evangelist vestigt dikwijls de aandacht op Christus' afzondering, om ons een voorbeeld te geven van het gebed in het verborgen, door hetwelk wij dagelijks gemeenschap moeten onderhouden met God, en zonder hetwelk het niet mogelijk is dat de ziel kan welvaren. In die dagen, toen Zijne vijanden vervuld waren met uitzinnigheid en woede tegen Hem, en met elkaar beraadslaagden wat zij Hem zouden doen, ging Hij uit om te bidden, ten einde alzo te beantwoorden aan het type van David, Psalm 109:4 :Voor mijne liefde, staan zij mij tegen, maar ik was steeds in het gebed. Hij was alleen met God, het geschiedde dat Hij uitging naar den berg om te bidden, waar Hij niet gehinderd of gestoord kon worden, nooit zijn wij minder alleen, dan wanneer wij aldus alleen zijn. Dat er een gerieflijke plaats op dezen berg gebouwd was, waar Godvruchtige mensen zich tot gebed in de eenzaamheid konden terugtrekken, zoals sommigen denken, en dat het deze plaats van gebed is, die bedoeld wordt met hê proseuchê tou Theou, schijnt mij onzeker. Hij ging naar den berg om er alleen te zijn, en bijgevolg zal Hij waarschijnlijk niet heengegaan zijn naar ene plaats, die ook door anderen bezocht werd. Hij was lang alleen met God. Hij bleef den nacht over in het gebed tot God. Wij vinden een half uur een langen tijd om in de binnenkamer door te brengen in gebed, maar Christus bleef een gehelen nacht over in overdenking en stil gebed. Wij hebben heel veel te verhandelen voor den troon der genade, en wij behoorden ons grotelijks te verlustigen in gemeenschapsoefening met God, en hierdoor kunnen wij soms een langen tijd door- brengen in het gebed.

II. In Zijn gezin zien wij Hem Zijn onmiddellijke volgelingen en metgezellen aanwijzen, die de voortdurende hoorders moeten zijn van Zijne leer en de ooggetuigen van Zijne wonderen, opdat zij later uitgezonden kunnen worden als apostelen, Zijne boodschappers aan de wereld, om haar het Evangelie te prediken, en er Zijne kerk in te stichten, vers 13. Nadat Hij den gehelen nacht had overgebracht in het gebed, zou men gedacht hebben dat Hij als het dag was geworden, nu rust zou hebben genomen, en een wijle zich aan den slaap hebben overgegeven. Maar neen, zodra iemand zich bewoog riep Hij Zijne discipelen tot zich. In ons dienen van God behoort het onze voorname zorg te zijn geen tijd te verliezen, maar het einde van den enen plicht het begin te maken van den volgenden. Evangeliedienaren moeten met zeer plechtig gebed tot hun dienst worden ingeleid. De apostelen waren twaalf in getal. Hun namen worden hier voor de derde maal opgegeven, maar alle drie keren worden zij in een andere volgorde vermeld, om zowel aan leraren als aan de andere Christenen te leren niet zoveel waarde te hechten aan voorrang, er niet op gesteld te zijn om hem te geven, en nog veel minder om hem te nemen, maar hem te beschouwen als iets dat niet der moeite waard is om op te letten, en er genoegen mede te nemen zoals het valt of uitkomt. Hij, die in Markus Thaddeus en in Mattheus Lebbeus wordt genoemd, en wiens toenaam Thaddeus was, wordt hier genoemd Judas, de broeder van Jakobus, hij is dezelfde, die den brief van Judas heeft geschreven. Simon, die in Mattheus en Markus Kananites wordt genoemd, wordt hier genoemd Simon Zelotes, wellicht om zijn groten ijver voor den Godsdienst. Betreffende deze hier genoemde twaalven hebben wij reden te zeggen wat de koningin van Scheba van Salomo's dienaren zei: Welgelukzalig zijn uwe mannen, welgelukzalig deze uwe dienstknechten, die gedurig voor uw aangezicht staan, die uwe wijsheid horen. Nooit zijn mensen zo bevoorrecht geweest, en toch was een hunner een duivel en bleek een verrader te zijn, vers 16, en toch heeft Christus, toen Hij hem verkoos, zich niet in hem bedrogen.

III. In het openbaar zien wij Hem prediken en genezen, de twee grote werken, waaraan Hij Zijn tijd besteedde, vers 17. Met de twaalven kwam Hij af van den berg, en stond op een vlakke plaats, gereed om hen te ontvangen, die tot Hem kwamen, en weldra was om Hem heen vergaderd, niet slechts de schare Zijner discipelen, die hem plachten te vergezellen, maar ook een grote menigte des volks, een gemengde schare van geheel Judea en Jeruzalem. Ofschoon dat deel van Galilea, waar Christus toen was, op ruim twintig mijlen afstands was van Jeruzalem, -hoewel er te Jeruzalem overvloed was van vermaarde rabbijnen, die een groten naam en veel invloed hadden-kwamen zij toch tot Christus. Zij kwamen ook van den zeekant van Tyrus en Sidon. Hoewel zij, die daar woonden, meestal kooplieden waren, en op de grenzen waren van de Kanaänieten, waren sommigen van hen toch wel gezind om Christus te horen, de zodanige waren door het gehele land verspreid, hier een en daar een.

1. Zij kwamen om Hem te horen, en Hij predikte voor hen. Zij, die in hun nabijheid geen goede prediking kunnen horen, doen beter er een verren weg voor af te leggen dan er maar zonder te blijven. Het is der moeite waard om ver te reizen ten einde het woord van Christus te horen, en er andere zaken voor te laten.

2. Zij kwamen om door Hem genezen te worden, en Hij genas hen. Sommigen van hen hadden kwellingen des lichaams, en anderen der ziel, sommigen waren ziek, en anderen hadden duivelen, maar allen werden, na zich tot Christus gewend te hebben, genezen, want Hij had macht over krankheden en duivelen, vers 17 en 18, over de uitwerkselen en de oorzaken. Ja het scheen dat zij, die over geen bijzondere krankheden hadden te klagen, toch een grote versterking en vernieuwing als het ware, van hun gezondheid hebben bespeurd door de kracht, die van Hem uitging, want, vers 19, al de schare zocht Hem aan te raken, zij, die gezond waren, zowel als zij, die ziek waren, en allen bevonden zij zich op de een of andere wijze beter door Hem: Hij genas hen allen. En wie is er, die voor het een of ander gene genezing behoeft? Er is in Christus een volheid van genade, een genezende kracht in Hem, gereed om van Hem uit te gaan, die genoegzaam is voor allen, genoeg voor ieder.