Jozua 19

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24

Dachsel

Betreft vers 47

47. Doch de grens van de kinderen van Dan was hun te klein uitgekomen: zij moesten zich, door gebrek aan woonplaats gedwongen, in het gebergte terugtrekken, omdatzij uit veel aan hen toegewezen plaatsen de Amorieten niet konden verdrijven, zoals hun plicht was (Richteren 1:34). Daarom trokken de kinderen van Dan later, toen Jozua tot zijn vaderen verzameld was, op naar de streek ten noorden van het meer Merom, ten westen van Banjas of Baäl Hermon, en vochten tegen Lesem, of Laïs (Richteren 18:7,27), het hedendaagse Tell el Kady, aan de middelste Jordaanbron, en namen haar in, en sloegen haar met de scherpte van het zwaard, en erfden haar, en woonden daarin; en zij noemden Lesem Dan naar de naam van hun vader Daniël 2)

1) Wil men meer nazien over deze verovering, waardoor de stam Dan zijn oorspronkelijk gebied overschreed en zich ook vestigde in het hoogste noorden van Palestina, men zie dan Richteren 18. Sinds die tijd wordt Dan dikwijls de noordelijkste stad van de Israëlieten genoemd, zoals Berséba de zuidelijkste was, en de spreekmanier: "van Dan tot Berséba" gold als een uitdrukking om de eenheid van het gehele volk of van het gehele land uit te drukken (Richteren 20:1; 1 Samuël 3:20; 2 Samuël 3:10

2) Dit gebeurde echter na de dood van Jozua, zoals uit Richteren 18 blijkt, maar het verhaal van die overwinning wordt nu reeds tussen deze geschiedenissen ingelast om, zoals Calvijn opmerkt, te kennen te geven dat Dan in zoverre het Goddelijke bevel gehoorzaamde om wat nog niet veroverd was, op de oorspronkelijke inwoners te veroveren. In dit Dan richtte Jerobeam één van de gouden kalveren op, omdat het de uiterste noordelijke grens van Kanaän uitmaakte..

VII. Vers 49-50. Nadat zo de deling van het land bewerkstelligd is onder de 9 1/2 stammen en ieder dat deel gekregen heeft wat hij naar aard en aanleg behoefde en begeerde, bij welke verdeling de zegen van Jakob voor een groot gedeelte verwezenlijkt werd, krijgt ook Jozua zijn erfdeel. Tot nog toe heeft hij zichzelf opgeofferd voor de hem toevertrouwde stammen; als laatste denkt hij aan zichzelf, hij geeft ons hierin weer een getrouwe afspiegeling van de Grote Jozua, de Koning der Joden, die nimmer iets ten eigen bate gedaan heeft, Wiens lust het is, wanneer maar de Zijnen verheugd kunnen zijn. Maar nu-op het einde van de verdeling-wordt aan Jozua de stad Thimnath-Serah op het gebergte van Efraïm toegewezen, die hem reeds vroeger in het bijzonder door de Heere belooft was. Daarmee sluit het bericht over de verovering van het land.

Matthew Henry

Betreft verzen 40-48

Jozua 19:40-48

Hoewel Dan de aanvoerder was van een van de vier afdelingen van het leger Israëls in de woestijn, die namelijk, welke de achterhoede vormde, was hij toch de laatste, voor wie in Kanaän werd voorzien, en zijn lot viel in het zuidelijk deel van Kanaän, tussen Juda aan de oostzijde, en het land van de Filistijnen ten westen, Efraïm was ten noorden en Simeon ten zuiden. Gods voorzienigheid plaatste deze talrijke en machtige stam op een post van gevaar, als zijnde het best instaat om de lastige kwellende naburen, de Filistijnen, in bedwang te houden, en dit werd aldus bevonden in Simsons tijd. Hier is:

1. Een bericht van hetgeen deze stam door het lot ten deel is gevallen. Van Zora en Esthaol en het leger van Dan in die streken lezen wij in de geschiedenis van Simson. En in de nabijheid lag het dal van Eskol, vanwaar de verspieders de vermaarde druiventros hebben medegebracht. Jafo, of Joppe, was in dit lot.

2. Een bericht van hetgeen zij door hun eigen vlijt en dapperheid verkregen hebben hetgeen hier, in vers 47, vermeld wordt, maar uitvoerig verhaald is in Richteren 18:7 en verv.

SV Kanttekeningen

Betreft vers 47

27 Anders: Laïsch of Laïs, als Richteren 18, waar deze historie breder verhaald wordt. En daar wordt gezegd, dat dit geschied is, als er geen koning of richter in Israël was. Hieruit is af te leiden, dat dit boek van Jozua niet geschreven is, want hij kon niet schrijven hetgeen dat na zijn dood geschied is.

Betreft vers 47

28 Hebr. met den mond.

Betreft vers 47

29 De zin is: Nadat zij de stad Lesem ingenomen hadden, noemden zij dezelve Dan, naar den patriarch Dan, van denwelken zij gesproten waren. Deze stad was gelegen aan den voet van den berg Libanon, in het dal van Rehob, waar eigenlijk de Jordaan haar oorsprong neemt. Toen de viervorst Filippus, de broeder van Herodes, ten tijde van den keizer Tiberius deze stad herbouwd en grotelijks verbeterd had, zo heeft hij dezelve genaamd Cesarea Filippi, naar den keizer en naar zijn naam. Plinius getuigt, dat zij ook Paneas is genoemd geweest, en nog later Pelin. Zij ligt aan het einde van het land Kanaän, oostwaarts van Sidon omtrent 35.000 passen.