2 Samuël 19

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24

Matthew Henry

Betreft verzen 40-43

2 Samuël 19:40-43

David trok over de Jordaan, vergezeld en ondersteund door de mannen van Juda. Toen hij te Gilgal aankwam de eerste pleisterplaats aan deze zijde van de Jordaan, kwam de helft van het volk Israëls, dat is: van hun oudsten en aanzienlijken om de koning te begroeten en hem geluk te wensen met zijn terugkomst, en nu bevonden zij dat zij te laat kwamen om getuigen te zijn van de plechtigheid van zijn eerste intocht in het land. Dit verdroot hun en veroorzaakte een twist tussen hen en de mannen van Juda waardoor de vreugde van de dag verstoord werd, en het was het begin van nog meer kwaad.

1. Wij hebben hier de klacht, die de mannen van Israël bij de koning inbrachten tegen de mannen van Juda, vers 41, namelijk dat zij de koning plechtig over de Jordaan hebben gevoerd, zonder hun kennis er van te geven zodat zij niet konden komen om aan deze plechtigheid deel te nemen. Hierdoor werd een smet op hen geworpen, alsof zij niet zo welgezind waren aan de koning en zijn wederherstelling op de troon als de mannen van Juda, terwijl toch de koning zelf wist dat zij er van gesproken hadden voordat de mannen van Juda er ook maar aan hadden gedacht, vers 11. Ook scheen het wel alsof zij de gunsten des konings wilden monopoliseren, als hij teruggekomen zou zijn, en als zijn enige vrienden beschouwd wilden worden. Zie welk een kwaad uit hoogmoed en naijver voortkomt.

2. De verontschuldiging van de mannen van Juda.

a. Zij wezen op hun betrekking tot de koning. "Hij is ons naverwant, weshalve wij in een zaak van blote ceremonie op de voorrang aanspraak kunnen maken. Hij moest in ons land gebracht worden, wie is er dan zo bevoegd als wij, om er hem te brengen?"

b. Zij ontkennen de beschuldiging van hun eigenbelang gezocht te hebben in hetgeen zij deden. "Hebben wij dan enigszins gegeten van des konings kost? Neen, wij hebben alle onkosten zelf gedragen. Of heeft hij ons een geschenk geschonken? Neen, wij hebben de bedoeling niet ons meester te maken van de voordelen van zijn terugkomst, gij zijt intijds genoeg gekomen om daar in te delen". Maar al te velen van hen, die vorsten volgen, doen het alleen om hetgeen zij van hen kunnen verkrijgen.

3. Hoe de mannen Israëls hun beschuldiging volhouden, vers 43. "Wij hebben tien delen aan de koning" zeggen zij. (Juda had alleen Simeon, wiens lot in hun erfdeel lag om zich met hem te verenigen) en daarom is het een geringschatting van ons, dat onze raad niet gevraagd was om de koning weer te halen. Zie hoe onstandvastig de menigte is. Kort geleden hebben zij tegen de koning gestreden om hem te verdrijven, nu strijden zij om hem, wie hunner het meest hem zal eren. Een goed man en een goede zaak zullen aldus hun eer en hun invloed herwinnen, die zij voor een wijle schijnen verloren te hebben. Zie wat gewoonlijk de oorzaak is van strijd, niets zozeer als een niet willen verdragen van minachting of wat er maar het minst op gelijkt. De mannen van Juda zouden beter gedaan hebben, zo zij het advies hunner broederen hadden ingewonnen en hun medewerking hadden gevraagd, daar zij dit echter niet gedaan hebben, waarom moeten de mannen Israëls dit nu zo zwaar opnemen? Als een goed werk gedaan is, en goed gedaan is, dan moeten wij niet ontevreden zijn, of het werk verkleinen, omdat wij er de hand niet in gehad hebben. Eindelijk. De Schrift neemt, bij wijze van afkeuring, nota, wie van de strijdende partijen de meeste hartstochtelijkheid er bij aan de dag legde. Het woord van de mannen van Juda was harder dan het woord van de mannen Israëls. Als wij rede en recht aan onze zijde hebben, maar met hardheid spreken, neemt God daar nota van en is er misnoegd over.

SV Kanttekeningen

Betreft vers 41

76 Dat is, als steelswijze, zonder ons te ontbieden, alleen geleid.

Betreft vers 41

77 Of: gevoerd? Alle mannen van David nu waren bij hem, te weten bij den koning, die al zijn officieren en krijgslieden bij zich had.

Betreft vers 41

78 Dat is, Davids officieren en krijgslieden waren allen met David, en hielden het met die van Juda, die David zelf daartoe bewogen had, vss. 11, 12, 14. Hierom spraken die van Juda te stouter.

SV, 2 Samuël 19:11 SV, 2 Samuël 19:12 SV, 2 Samuël 19:14