1 Korinthe 7

Statenvertaling

Dachsel

Betreft vers 2

2. Maar omwille van de hoererijen, tot het voorkomen van die misdaad, zal een ieder man, die de gave van de onthouding niet bezit (Vers 7), zijn eigen vrouw hebben, met wie de geslachtsomgang hem geoorloofd is en een iedere vrouw, die die gave mist (Vers 9), zal haar eigen man hebben, waarmee zij in vereniging leven mag.

Terwijl de weelderige levenswijze van de heidense inwoners van Corinthiërs en de teugelloze vrijheid, die vele Christenen zich veroorloofden, de ontucht zelfs in de gemeente bevorderden, schijnen velen in haar midden (in wel vooral degenen, die zich naar Paulus noemden), ten einde een hoge mate van volkomenheid te bereiken, tegen het echtelijke leven en wel tegen het aangaan van een huwelijk, zowel als tegen de voortzetting van de echtelijke omgang onder Christenen, bedenkingen te hebben geopperd, waaraan zich dan ook nog andere zwarigheden paarden tegen de samenwoning met heidense echtgenoten enz. Om nu wel te begrijpen wat Paulus hier van de ongehuwden staat zegt, houdt men voor alle dingen in het oog, dat hij in het huwelijksleven zelf, dat op Gods oorspronkelijke schepping en instelling berustte en ouder was dan de zondeval (Genesis 2:18-25), geen onreinheid, noch in de vleselijke onthouding enige hogere grond van heiligheid ziet. Hiervan is in al wat hij zegt geen spoor. Wat hij kort te voren (Hoofdstuk 6:12) gezegd heeft, bewijst duidelijk hoe levendig hem steeds de verheven leer van Gods woord aangaande het tijdstip, waarvan Jezus zijn apostelen niets had meegedeeld en dat hij nabij geloofde, door grote droefenissen zou worden voorafgegaan. Hij ondervond het in zijn eigen ongehuwde staat, hoezeer, onder lijden en strijden, vrijheid van alle aardse banden de getuige van Christus de zege verlichtten. En dat is de reden waarom hij hier de ongehuwde staat verheft. Maar hij erkende ook dat het niet ieders zaak was vrijwillig daartoe te besluiten. Aan wie het evenwel als een gave verleend was, die moesten er een dankbaar gebruik van maken en het onder de toenmalige omstandigheden als een voorrecht beschouwen, maar de overigen moesten zich wel wachten voor een schijnbare heiligheid, die hen in des te grotere zonden zou doen vallen; zij hadden aan te nemen, wat God hun tot beteugeling van hun driften had verleend. Daarom verstaan zij de apostel verkeerd die menen, dat hij aan de echtelijke staat in het geheel geen hogere betekenis toeschrijft en er geen hogere kracht en geen meer zegenende en heiligende werking aan toekent, dan dat die bewaart voor onkuisheid. Dit zou geheel in tegenspraak zijn met zijn eigen leer (Efeze 5:22). Veeleer moet men in het oog houden, met wie de apostel te doen had, met de hoogmoedige, opgeblazen, in geestesgaven rijke Corinthiërs, die toch zo arm waren in Christelijke liefde en in ootmoed, in volhardende zelfverloochening, die, omdat zij de apostel ongehuwd zagen leven en daaraan enige waarde toekennen, nu in apostolische volkomenheid hem gelijk wilden zijn en ook, of zij gehuwd of ongetrouwd waren, hun vrouwen niet meer wilden aanraken, maar die daarbij wegens hun valse vrijheid, hun ontuchtigheid in de gemeente en het verleidelijke voorbeeld van hun zedeloze stad in te groter gevaar verkeerden om tot gemene zedeloosheid te vervallen. Tegenover hen kan de apostel slechts deze kant van de zaak in het licht stellen. (V.).

Hoe willen toch de Roomsen bewijzen dat hun priesters zijn uitgezonderd van dat gebod, dat op allen is gelegd: omwille van de hoererijen zal een ieder man zijn eigen vrouw hebben! Het zou goed zijn, als zij alleen hen tot een kerkelijk ambt toelieten, die de gave van de kuisheid bezitten; maar dan zouden snel de meeste bisschopszetels leeg staan; want uit de Heilige Schrift en uit de geschiedenis van de apostolische kerk leren wij het tegenovergestelde van die menselijke leer, die zegt, dat God bij de ambtsgaven ook die gave zou hebben willen voegen, dat een opziener geen echtgenoot zou zijn en toch kuis (1 Timotheus 3:2. Titus 1:6). De huwelijksgemeenschap tussen man en vrouw moge in de staat van de zonde geen zuivere en onbevlekte godsdienst zijn, zoals die wel in het paradijs had kunnen zijn (daar zou het kinderen telen, zegt Luther, een zeer heilig werk zijn geweest en zonder enige vuile lust en ontucht); zij is echter ook geen hoererij, maar de begeerte van de geslachten tot elkaar wordt geheiligd door het woord van God en Christelijke echtgenoten hebben deze troost, dat Gods genade in Christus bedekt, wat zich van het zondige vlees in hen als echtgenoten vermengt.

Matthew Henry

Betreft verzen 1-9

1 Corinthiërs 7:1-9

De apostel gaat nu, als een getrouw en bekwaam gewetensrechter er toe over om sommige belangrijke vragen te beantwoorden, die de Corinthiërs hem gedaan hadden. Dat waren de dingen, waarvan gij mij geschreven hebt, vers 1. Wanneer de lippen van den dienaar trachten de wijsheid te bewaren, willen de mensen de wet uit zijn mond horen. De apostel was even bereid hun twijfelingen te beantwoorden als zij om ze hem mede te delen. In het voorgaande hoofdstuk vermaande hij hen de onkuisheid te mijden, thans geeft hij enige aanwijzingen omtrent het huwelijk, het door God daartegen verordende middel. Hij zegt hun dus in het algemeen:

I. Dat het goed was, tenminste in dat tijdsgewricht, van het huwelijk geheel af te zien: Het is een mens goed gene vrouw aan te raken (haar niet tot echtgenote te nemen). Goed mag hier niet verstaan worden alsof het den wil en de bedoeling Gods ware en als zou het tegenovergestelde zonde zijn, een uiterste waarin velen van de ouden gevallen zijn om ongehuwden staat en maagdelijkheid aan te bevelen. Indien de apostel dat bedoeld had, zou hij in het vervolg op vele punten zichzelf tegengesproken hebben. Maar "het is goed", betekent of: er zijn afgezien van de omstandigheden verscheidene toestanden, waarin de ongehuwde staat boven het huwelijk te verkiezen is, of: in dezen tijd, ter oorzake van de vele beproevingen, welke over de Christelijke kerk komen zullen, zal het een voordeel voor de Christenen zijn indien ze ongehuwd blijven, altijd indien ze de gave der onthouding bezitten en zich zelven rein kunnen bewaren. De uitdrukking kan ook opgevat worden als vingerwijzing dat Christenen alle gelegenheid voor deze zonden moeten vermijden, alle vleselijke lusten moeten vlieden zowel als alle aanleiding daartoe, en dus gene vrouw aanzien of aanraken, ten einde gene begeerten te wekken.

II. Hij zegt hun dat het huwelijk, en de gemakken en bevredigingen van den huwelijken staat door de goddelijke wijsheid voorgeschreven zijn ter voorkoming van hoererij, vers 2. Hoererijen, alle soorten van onwettige bevrediging. Om die te voorkomen zal een iegelijk man zijn eigen vrouw hebben en een iegelijke vrouw haar eigen man, en zich beperken ieder tot zijn eigen echtgenoot. En wanneer ze gehuwd zijn, hebben ze elkaar de schuldige goedwilligheid te betalen, vers 3, met elkanders aanleg en geneigdheid rekening te houden, en elkaar den huwelijksplicht te bewijzen, dien men over en weer verschuldigd is. Want, gelijk de apostel in vers 4 aantoont, in den huwelijken staat heeft niemand macht over zijn eigen lichaam, maar hij is gesteld in de macht van den ander, de vrouw in die van haar man en de man in die van zijne vrouw. Veelwijverij, of huwelijk met meer dan een man, is zowel als overspel een breuk van de huwelijksovereenkomst en geweld plegen aan de rechten van den ander. En daarom zal men elkaar het gebruik van het lichaam niet weigeren, of de genoegens van den huwelijken staat ontzeggen, welke door God aangewezen zijn om te maken dat men zijn vat in eerbaarheid bezitten zal, tenzij met beider toestemming, vers 5, en slechts voor een tijd, gedurende welken beiden enige buitengewone godsdienstige handelingen verrichten, zich tot vasten en bidden verledigen. Tijden van diepe verootmoediging vereisen onthouding van geoorloofde genoegens. Maar deze onthouding tussen man en vrouw moet niet voortdurend zijn, opdat ze zich niet blootstellen aan de verzoekingen des Satans, door hun onthouding of onmacht om zich te onthouden. Men stelt zich aan grote gevaren bloot door te beproeven datgene te doen wat boven de krachten gaat, en terzelfder tijd niet door enige wet Gods voorgeschreven is. Indien ze van geoorloofde genoegens afstand doen, kunnen ze door ongeoorloofde verstrikt worden. De door God ingestelde voorbehoedmiddelen tegen ontucht zijn zeker de beste. III. De apostel beperkt hetgeen hij gezegd heeft omtrent iedere man, die zijn eigen vrouw moet hebben, vers 2. Dit zeg ik uit toelating, niet uit bevel. Hij legt niet op iedere man de verplichting om in `t huwelijk te treden. Iedere man mag trouwen. Geen wet Gods verbiedt het. Maar daartegenover: geen wet Gods beveelt het, zodat hij zondigen zou indien hij niet huwde, tenzij de omstandigheden het vereisen om de geneigdheid tot wellust tegen te gaan. Het was een zaak, waarin aan de mensen door Gods wet grote mate van vrijheid geschonken is. En daarom bond Paulus niet iedere man om te huwen, ofschoon het ieder vrijstond. Ja, hij wilde dat alle mensen waren gelijk hijzelf was, vers 7, dat is ongehuwd en bij machte om zo te blijven voortleven. Daar waren verscheiden voordelen aan verbonden, welke, in elk geval in dien tijd zo niet ook in andere tijden, het op zichzelf verkieslijk maakten. Het is een bewijs van grote goedheid indien men alle mensen zo gelukkig wenst als men zelf is. Maar het beantwoordt niet aan de bedoeling der Voorzienigheid indien allen evenveel zelfbeheersing op dit punt hebben als Paulus had. Dat was ene gave, welke de oneindige Wijsheid aan hem geschonken had als geschikt voor zijn levensdoel.

Maar een iegelijk heeft zijne eigen gave van God, de een wel aldus, maar de ander alzo. De natuurlijke aanleg verschilt bij den een en den ander, en naar de verschillende aanleg zijn verschillende graden van genade geschonken, zodat de een groter macht over natuurlijke neigingen heeft dan de ander. De gaven Gods, zowel in de genade als in de natuur, zijn onderscheiden uitgedeeld. Sommigen hebben deze en anderen gene gaven. Paulus kon wensen dat alle mensen waren gelijk hij: maar allen vatten dit woord niet, alleen dien het gegeven is, Mattheus 19:11.

IV. Wat hij te dien opzichte te zeggen heeft trekt hij samen in vers 8 en 9. Doch ik zeg den ongetrouwden en de weduwen, haar die in een staat van maagdelijkheid of van weduwschap zijn, het is hun goed indien zij blijven gelijk als ik. Er zijn vele voordelen, vooral in dezen tijd, in den ongehuwden staat, die hem boven het huwelijk verkieslijk maken. Het is daarom goed dat de ongehuwden blijven als ik ben, waaruit duidelijk blijkt dat Paulus toen ongehuwd was. Maar indien zij zich niet kunnen onthouden, dat zij trouwen, want het is beter te trouwen dan te branden. Dat is het van God beschikte middel tegen wellust. Het vuur mag geblust worden op de wijze, die Hij verordend heeft. En het huwelijk met al zijne moeiten is verreweg beter dan van onzuivere en wellustige denkbeelden te branden. Het huwelijk is eerlijk onder allen, maar het is de verplichting van hen, die hun lusten niet kunnen weerstaan of overwinnen.