Richteren 4

Statenvertaling

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21

Dachsel

Betreft vers 3

3. Toen riepen de kinderen van Israël, nadat de zwaarte en langdurigheid van de verdrukking hen eindelijk tot kennis van hun zonde gebracht had, tot de HEERE, dat Hij hen te hulp wilde komen; want hij had negenhonderd ijzeren wagens,1) een krijgsmacht, waarvoor Israël steeds vreesde, en zo groot, dat zij daartegen niets vermochten (Jozua 17:16 Richteren 1:19), en hij had de kinderen van Israël met geweld onderdrukt, 2) zodat zij nergens meer van hun leven en hun goed zeker waren (5:6), gedurende twintigjaar, van 1281-1261 vóór Christus.

1) Had Juda er tegenop gezien, om de Kanaänieten te verdrijven, omdat zij ijzeren wagens hadden, nu ondervonden zij het tot hun eigen schade, wat het betekende, een wantrouwen tegen de Heere te hebben. God, de Heere, kastijdt hen met een tak van de boom die zij zichzelf geplant hadden..

2) Het gevaar is altijd groter geworden, de tyrannie van de vijanden meer nabij en sterker. De koning van Aram, die Othniël sloeg, was ver; de koning van Moab aan de overzijde van de Jordaan; maar de koning van Hazor is midden in het land met een ongehoorde macht. Echter, hoe groter de macht van de vijanden is, des te meer openbaart zich het wonder van Gods erbarming. Tegen Moab verwekte Hij nog een man, die links was; maar de heer van 900 ijzeren wagens wordt door een vrouw bestreden..

Matthew Henry

Betreft verzen 1-3

Richteren 4:1-3

I. Hier is Israëls afval van God, wederom deden zij wat kwaad was in de ogen van de Heer verlieten Zijn dienst en aanbaden afgoden, want dat was nu de zonde, die hen het meest lichtelijk omringde, vers 1. Zie hierin:

1. De verwonderlijke kracht van het bederf dat de mensen voortzweept naar de zonde in weerwil van de vele voorbeelden van de noodlottige gevolgen er van. De neiging tot afval is zeer moeilijk te stuiten.

2. De gewone slechte uitwerkselen van een langdurige vrede. Het land was tachtig jaren rustig geweest, waardoor zij bevestigd hadden moeten worden in de Godsdienst, maar het had de tegenovergestelde uitwerking, zij werden brooddronken, gaven zich toe in vleselijke gerustheid, en in die lusten, waarde dienst van de valse goden voldoening aan schonk. Zo zal de voorspoed van de zotten hen verderven. Jeshurun werd vet, en sloeg achteruit.

3. Het grote verlies, dat een volk lijdt door de dood van goede regeerders. Zij deden wat kwaad was, nadat Ehud gestorven was. Zo kan die zin gelezen worden. Hij hield een streng, waakzaam oog op hen, onderdrukte en strafte alles wat naar afgoderij zweemde, en hield hen dicht aan de dienst van God. Maar toen hij was heengegaan, vielen zij af, daar zij hem meer gevreesd hadden dan God.

II. Israël verdrukt door hun vijanden. Toen zij God verlieten, verliet Hij hen, en toen werden zij een gemakkelijke prooi voor iedere berover. Zij vervreemdden zich van God alsof Hij de hun niet was, en toen heeft God hen vervreemd, alsof zij de Zijnen niet waren. Zij, die zich buiten de dienst van God stelden stelden zich buiten Zijn bescherming. "Wat heeft mijn beminde in mijn huis te doen," als zij aldus de hoer gespeeld heeft? Jeremia 11:15. Hij verkocht hen in de handen van Jabin, vers 2. Deze Jabin regeerde te Hazor, evenals een andere van dezelfde naam, en misschien wel een voorvader van hem, daar geregeerd had die Jozua had verslagen en gedood, waarna hij zijn stad verbrandde, Jozua 11:1, 10, 11. s, Maar in verloop van tijd schijnt de stad herbouwd te zijn, de macht herwonnen, en langzamerhand wordt de koning van Hazor instaat Israël te tiranniseren, dat door zijn zonde al zijn voordeel op de Kanaänieten had verloren. Deze verdrukking en dienstbaarheid duurden langer dan de vorige en waren veel zwaarder. Jabin en zijn veldoverste Sisera hadden de kinderen Israëls met geweld onderdrukt. Hetgeen de verdrukking verzwaarde, was:

1. Dat deze vijand naderbij was dan de vorige, in hun landpalen, in hun ingewanden was, en daardoor meer gelegenheid had om hun kwaad te doen.

2. Dat deze vijanden de inboorlingen waren van het land, die een onverzoenlijke vijandschap tegen hen koesterden, omdat zij hen uit de bezitting verdreven hadden, en toen zij hen nu in hun macht hadden, zich zoveel te meer boosaardig en wreed jegens hen betoonden, in wraak en wedervergelding van hun oude twist.

3. Dat deze Kanaänieten, die indertijd overwonnen en onderworpen waren door Israël, vanouds veroordeeld waren om hun knechten te zijn, Genesis 9:25, en nu onder hun voeten hadden kunnen zijn, volstrekt onmachtig om hen te verontrusten, indien hun eigen traagheid, lafhartigheid en ongeloof hun niet hadden toegelaten de overhand te krijgen. Verdrukt te worden door hen, die door hun vaderen waren ten ondergebracht, en die zij zelf, dom genoeg, hadden gespaard, kon niet anders dan zeer smartelijk voor hen zijn.

III. Israëls wederkeren tot hun God. Zij riepen tot de Heere, toen de benauwdheid hen tot Hem uitdreef en zij geen andere uitkomst zagen. Zij, die God veronachtzamen in hun voorspoed, zullen zich in de noodzakelijkheid bevinden van Hem te zoeken, als zij in benauwdheid verkeren.