2 Korinthe 6

Statenvertaling

Dachsel

Betreft vers 18

18. a) "En Ik zal u tot een Vader zijn en u zult Mij tot zonen en dochters zijn", zegt de Heere, de Almachtige, de Heere Zebaoth (2 Samuël 7:8, 14).

a) Jeremia 31:1.

Aan de toezegging in Vers 16, die de Heere aan Israël heeft gegeven, dat Hij in het midden van hen wil wonen en het als zijn God tot Zijn volk wil hebben, sluit Paulus in Vers 17, 18 met zeer vrij gebruik van de Oud-Testamentische woorden zijn vermaning aan. Die vermaning moet de Corinthiërs een vermaning zijn van diezelfde Heere en van Zijn heilige Schrift, om zich af te zonderen van hen, die Zijn volk niet zijn en van hun onreine aard zich vrij te houden. "Onder die voorwaarde wil hij als Vader hen voor Zijn zonen en dochters erkennen. Zij nu willen diegenen zijn, aan wie die belofte van de Schrift tot vervulling is gekomen; maar dan moeten zij ook de vermaning nakomen, die op hen betrekking heeft. Alleen op die wijze zijn zij het kindschap van God deelachtig, dat aan de leden van Gods volk is toegezegd. De eindzin, die niet woordelijk aldus in de Schrift en na het aan Jesaja 52:11 ontleende wordt gevonden: "Ik zal jullie aannemen en Ik zal u tot een Vader zijn en u zult Mij tot zonen en dochters zijn" is zeker zo gesteld, om de lezers te herinneren wat een vergoeding zij vinden voor het verlies, dat hun de afzondering van de gemeenschap van de heidenen aanbrengt, als zij daardoor van ouders en broeders en zusters en bloedverwanten worden gescheiden.

Paulus verenigt vele spreuken en maakt daaruit één tekst, die de gehele Schrift geeft en die de bedoeling is van de gehele Schrift.

Hoe gebrekkig het er ook bij ons uitziet, zo moeten wij toch het door het geloof in de naam van de Heere Jezus en door de ontvangen Geest van onze Gods bewerkte onderscheid en onze voorrang boven de wereld, die in het boze ligt, niet gering schatten.

Wij zijn "in de wereld" verbannen van het aangezicht van God; die van haar uitgaat, wordt door de Vader aangenomen.

Bewonderen wij Gods neerbuigende belofte, om te wonen in en te wandelen in het midden van hen, die Hij Zelf door Jezus Christus met Zichzelf heeft verzoend. Scheiden wij ons af van de werkers van de ongerechtigheid: onthouden wij ons van hun ijdele en zondige vermaken en bedoelingen, van alle gelijkvormigheid met deze tegenwoordige boze wereld. Laat ons niets aanraken of toegeven, dat een licht achten van de zonde zou zijn. Denken wij er aan, dat de wereld, hoewel Christelijk genoemd, nog in boosheid ligt en vol is van onreine zaken, waarvan wij een afschrik moeten hebben. Vertrouwen wij, dat de Heere allen wil aannemen, die in deze verordende weg tot Hem komen en dat Hij ze wil aannemen voor Zijn kinderen. Als het een begeerlijk voorrecht is om zoon of dochter te zijn van een aards vorst, wie kan de waardigheid en het geluk noemen van een zoon of dochter te zijn van de Heere, de Almachtige?

Matthew Henry

Betreft verzen 11-18

2 Corinthiërs 6:11-18

De apostel wendt zich nu meer bepaald tot de Corinthiërs, met enige waarschuwing tegen hun vermenging met ongelovigen. Merk hier op:

I. Hoe de waarschuwing wordt ingeleid met een betuiging, op zeer aandoenlijke manier, van de tederste liefde voor hen, evenals van een vader voor zijne kinderen, vers 11-13. Ofschoon de apostel over groten overvloed van woorden beschikken kon, kwam hij naar het schijnt thans woorden tekort om de warme liefde uit te drukken, welke hij voor deze Corinthiërs gevoelde. Het is alsof hij zei: "O gij Corinthiërs, aan wie ik nu schrijf, ik wenste dat ik u overtuigen kon hoe lief ik u heb, wij zijn begerig om het geestelijk en eeuwig welzijn te bevorderen van allen, aan wie wij prediken, maar onze mond is opengedaan tegen u en ons hart is uitgebreid, op zeer bijzondere wijze. En omdat zijn hart zo in liefde tot hen uitgebreid werd, daarom werd zijn mond zo vrijmoedig opengedaan in waarschuwingen en vriendelijke vermaningen. Gij zijt niet nauw in ons, zegt hij. Wij willen u gaarne alle mogelijke diensten bewijzen, en uw geluk bevorderen, als helpers aan uw geloof en uw blijdschap. En zo het anders gaat, dan ligt de schuld bij u, dan is het omdat gij nauw zijt in uwe ingewanden, en u niet tot ons wendt, door sommige misverstanden omtrent ons. Al wat wij begeren is dat gij in dezelfde mate ons genegen zijt, gelijk kinderen hun vader behoren lief te hebben. Het is zeer wenselijk dat er wederkerige genegenheid besta tussen de dienaren en hun gemeenteleden, want dat zal grotelijks bevorderlijk zijn aan hun wederkerig geluk en voordeel.

II. De waarschuwing of vermaning zelf, om zich niet te vermengen met de ongelovigen, en niet eenzelfde juk met hen aan te trekken.

1. Niet in geregelde betrekking. Het is verkeerd van gelovigen om zich sterk te hechten aan goddelozen en onheiligen, zij zullen ieder een anderen weg opgaan en dat zal nadelig en grievend worden. De betrekkingen, die in onze keus staan, moeten met zorg gekozen worden, en het is goed voor hen, die zelf kinderen Gods zijn, om zich bij hun geestverwanten aan te sluiten, want er bestaat meer gevaar dat het kwade het goede zal schaden dan hoop, dat het goede het kwade zal verbeteren.

2. In het gewone verkeer. Wij moeten niet hetzelfde juk van vriendschap dragen met ongelovigen en goddelozen. Ofschoon wij den omgang met dezulken niet geheel kunnen vermijden, mogen we hen toch nooit tot onze boezemvrienden kiezen.

3. Veel min nog zullen wij in godsdienstige gemeenschap met hen staan, wij mogen niet deelnemen in hun afgodische diensten, of met hen mededoen in hun valsen godsdienst of enige andere ketterij, wij mogen de tafel des Heeren niet vereenzelvigen met de tafelen der duivelen, en niet het huis Gods gelijkstellen met dat van Rimmon. De apostel geeft verscheidene goede redenen tegen deze verderfelijke vermenging op.

A. Is het een grote ongerijmdheid, vers 14, 15. Het is een ongelijk juk voor dingen, die niet samengaan kunnen, even verkeerd als het voor de Joden was om te ploegen met een os en een ezel, of verschillende soorten van zaad in dezelfden akker te zaaien. Welk een ongerijmdheid is het om er aan te denken om gerechtigheid en ongerechtigheid samen te voegen, licht en duisternis, vuur en water. Gelovigen zijn, en behoren te zijn, rechtvaardigen, maar ongelovigen zijn onrechtvaardigen. Gelovigen zijn gemaakt licht in den Heere, maar ongelovigen zijn in de duisternis, en welke gemeenschap kunnen die beide met elkaar hebben? Christus en Belial zijn het tegendeel van elkaar, zij hebben tegenstrijdige belangen en wensen, zodat het onmogelijk is, dat er enige samenstemming tussen die beiden bestaat. Het is derhalve ongerijmd er aan te denken die beiden met elkaar te verbinden, en indien de gelovige deel heeft met den ongelovige, dan doet hij al wat hij kan om Christus en Belial met elkaar in gemeenschap te brengen.

B. Het is ontering van de Christelijke belijdenis, vers 16, want de Christenen belijden te zijn, en behoren in werkelijkheid te zijn, de tempel des levenden Gods, gewijd aan en gebruikt in den dienst van God, die beloofd heeft in hen te zullen wonen en onder hen te zullen wandelen, in bijzondere betrekking met hen te staan, bijzondere zorg voor hen te dragen, hun God te zijn terwijl zij zijn volk zullen zijn. Nu kan er geen samenvoeging zijn van den tempel Gods met de afgoden. Afgoden zijn mededingers naar de ere Gods, en God is een ijverig God, die Zijne eer niet aan anderen geeft.

C. Er is zeer groot gevaar in de gemeenschap met ongelovigen en afgodendienaars, gevaar van te worden onteerd en verworpen, daarom volgt de waarschuwing, vers 17 :Gaat uit het midden van hen, houdt u op behoorlijken afstand, scheidt u af, zoals men het gezelschap van melaatsen en pestlijders vermijden zou, raakt niet aan hetgeen onrein is, want anders wordt ge besmet. Wie kan pek aanraken en zich niet bezoedelen? Wij behoren te zorgen dat wij ons niet bezoedelen door den omgang met hen, die door zonden bezoedeld zijn, dat is de eis Gods, indien wij hopen willen door Hem aangenomen en niet verworpen te worden.

D. Het is lage ondankbaarheid tegen God voor al de gunsten, die Hij den gelovigen verleend en beloofd heeft, vers 18. God heeft beloofd hun Vader te zijn, en dat zij Zijn zonen en dochters zijn zullen, en is er groter geluk of eer dan dat? Hoe ondankbaar is het dus dat zij, die deze waardigheid en zaligheid hebben, zich zouden verlagen en onteren door zich met ongelovigen te vermengen! Zullen wij den Heere tergen? O dwazen en onwijzen!