2 Korinthe 9

Statenvertaling

Dachsel

Betreft vers 5

5. Ik heb dan nodig geacht deze broeders te vermanen, dat zij eerst tot u zouden komen en voorbereiden, geheel gereed maken uw te voren, uw vroeger, toen u voor een jaar zo bereidvaardig aan het vergaderen ging (Vers 2), aangedienden zegen; opdat die van hun kant tot afzending en van onze kant tot bezorging naar Jeruzalem gereed zij zodat wat u samenbrengt werkelijk is, zoals ik het heb voorgesteld, als een zegen (Genesis 33:11. Richteren 1:15. 1 Samuëlël 25:27; 30:26 en niet als een vrekheid een gave, zoals de gierigaard die geeft, ongraag en zo karig mogelijk.

Prijzenswaardige zorg, dat alles, wat men zegt en toezegt gehouden wordt! Zonder deze is het grootspreken; en weg daarmee!

De apostel noemt de gave een zegen, die de Corinthiërs hadden beloofd aan de moedergemeente te geven, omdat zij toch hun beloften niet onvervuld zullen willen laten en omdat het begrip van zegenen elke gedachte aan zelfzuchtige karigheid uitsluit. Die tegenstelling spreekt de apostel nogmaals uit aan het einde van het vers, als hij van gierigheid spreekt. Als de gemeente haar bijdrage slechts op een manier gaf, dat zij daarmee van haar belofte afkwam, die zij toch niet meer kon terugtrekken, dan zou zij er geen gewetenszaak van maken de moedergemeente zoveel mogelijk te bekorten.

Het geschenk noemt Paulus een zegening, eigenlijk een dank, in zoverre het is voortgevloeid uit een hart, dat God lof en dank zegt. Daartegenover staat de gierigheid, de hebzucht, die zowel daar zich betoont, waar men wederrechtelijk goed verwerft, als waar men karig meedeelt.

Een gierig gever is als een zure druif, waaraan met moeite een karig sap wordt afgeperst; maar zegen vloeit uit de zoete druif bij een lichte drukking van de wijntreder.

EPISTEL OP de DAG VAN ST. LAURENTIUS: Vers 6-10 Joh 12:24.

Matthew Henry

Betreft verzen 1-5

2 Corinthiërs 9:1-5

In deze verzen spreekt de apostel zeer waarderend tot de Corinthiërs, en met grote geschiktheid. Onderwijl hij zich schijnt te verontschuldigen over zijn ernstigen drang tot liefdadigheid, wekt hij hen toch daartoe op en toont hoezeer hij zijn hart op deze zaak gesteld heeft.

I. Hij zegt hun dat het nodeloos is om hen met nieuwe beweegredenen te dringen tot het verlenen van hulp aan hun arme broederen, vers 1, want hij was overtuigd reeds genoeg gezegd te hebben om hen, van wie hij zo goede gedachte had, op te wekken. Want:

1. Hij kende de volvaardigheid huns gemoeds tot elk goed werk en wist hoe ze dit goede werk reeds een jaar geleden begonnen hadden, zodat hij

2. roemde over hun ijver bij de Macedoniërs, en daardoor velen hunner had opgewekt om ook zo te doen. En daarom was hij overtuigd dat zij, die zo goed begonnen waren, ook goed zouden voortgaan, dus hen prijzende om hetgeen zij gedaan hadden, legt hij de verplichting op hen om voort te gaan en te volharden.

II. Het schijnt dat hij zich verdedigt over de zending aan hen van Titus en de andere broederen. Hij zou niet gaarne zien dat ze zich daardoor door hem beledigd gevoelden, alsof hij te ernstig was en te streng bij hen aanhield, en meldt hun de ware reden, waarom hij de broederen gezonden heeft, namelijk:

1. Om hen bijtijds te waarschuwen, opdat ze ten volle gereed mochten zijn, vers 3, en niet verrast door haastige aanvrage, wanneer hij zou gekomen zijn. Wanneer wij wensen dat anderen iets goeds doen zullen, moeten we jegens hen voorzichtig en teder handelen, en hun tijd laten.

2. Dat hij niet beschaamd mocht worden in zijn roem over hen, wanneer zij niet gereed mochten gevonden worden, vers 3, 4. Hij doelt er op dat mogelijk enige Macedoniërs met hem zullen komen, en wanneer de inzameling dan nog niet geschied was, zou dat hem, -om niet te zeggen hen- beschaamd maken over den roem, dien de apostel over hen gehad had. Zo zorgzaam was hij om zijn en hun goeden naam te bewaren. Christenen moeten waken voor den goeden naam van hun belijdenis en trachten de leer van God hun Zaligmaker te versieren.

SV Kanttekeningen

Betreft vers 5

8 Dat kan verstaan worden, óf van hetgeen Titus van hen Paulus had aangediend in zijn wederkeren van hen, gelijk af te leiden is uit 2 Kor. 7:13; óf van hetgeen Paulus aan hen daarvan tevoren had geschreven in den eersten brief aan het begin van het 16de hoofdstuk.

SV, 2 Korinthe 7:13

Betreft vers 5

9 Dat is, als een vrijwillige en milde gave, gelijk een zegen die eigenschap heeft, dat hij uit een toegenegen en mild hart voortkomt. Een Hebreeuwse wijze van spreken.

Betreft vers 5

10 Dat is, als een gift van vrekkige lieden afgeperst. Het Griekse woord betekent eigenlijk gierigheid, of begeerte om meer te hebben; van hoedanige mensen men zeer kwalijk kan verkrijgen dat zij iets geven, of zo zij iets geven, het is ongewillig en als van hen uitgeperst.