Nehemia 12

Statenvertaling

Matthew Henry

Betreft verzen 1-26

Nehemia 12:1-26

Wij hebben hier de namen, en weinig meer dan de namen, van een grote menigte van priesters en Levieten, die in hun tijd onder de teruggekeerde Joden hebben uitgemunt. Waarom dit register. hier door Nehemia opgenomen werd, blijkt niet, misschien om deze Godvruchtige mannen in gedachtenis te houden, opdat het nageslacht zou weten aan wie zij, onder God, de gelukkige herleving en herstelling van de Godsdienst onder hen te danken hadden. Aldus moeten wij medewerken tot de vervuiling van de belofte in Psalm 112:"De" "rechtvaardige zal in eeuwige gedachtenis zijn." Laat de nagedachtenis van de rechtvaardigen gezegend en vereeuwigd worden Het is een plicht van de dankbaarheid, die wij nog aan getrouwe leraren verschuldigd zijn, om "onze voorgangers te gedenken, die ons het" "woord Gods gesproken hebben," Hebreeën 13:7. Misschien is het om hun nakomelingen, die hen opgevolgd zijn in het priesterambt en hun waardigheden geërfd hebben, op te wekken om hun moed en getrouwheid na te volgen. Het is goed om te weten wat onze Godvruchtige voorouders en voorgangers geweest zijn, opdat wij er uit leren wat wij moeten zijn.

Wij hebben hier:

1. De namen van de priesters en Levieten, die het eerst uit Babel zijn opgetrokken, toen Jesua hogepriester was. Jeremia en Ezra worden onder de eersten genoemd, vers 1, maar men veronderstelt dat het niet Jeremia de profeet en Ezra de schriftgeleerde waren, hoewel zij beide priesters zijn geweest, want de roem van de ene was lang tevoren verbreid, en die van de andere enigen tijd later. Van een van de Levieten wordt gezegd dat hij over de dankzegging was, vers 8, dat is: hem was opgedragen om te zorgen dat de psalmen, de dankzeggende psalmen, voortdurend op de bepaalde tijd en op behoorlijke wijze in de tempel gezongen werden. De Levieten hielden hun wachten bij beurten en losten elkaar af, zoals het aan broederen, medearbeiders en medestrijders betaamt.

2. De opvolging van de hogepriesters gedurende de Perzische monarchie, van Jesua, of Jezus die hogepriester was ten tijde van de terugkeer uit Babel, tot op Jaddua, of Jaddus, die hogepriester was, toen Alexander de Grote na de verovering van Tyrus te Jeruzalem kwam en aan deze Jaddus grote eerbied heeft betoond, toen hij in zijn hogepriesterlijk gewaad tot hem kwam en hem de profetie van Daniël toonde, waarin zijn veroveringen voorzegd zijn.

3. Het volgende geslacht van priesters, die oversten waren en gearbeid hebben in de dagen van Jojakim, zonen van de eerste groep. Het een geslacht van leraren gaat voorbij en een ander geslacht volgt hen op, en hierin hebben wij Gods gunst te erkennen jegens Zijn kerk en Zijn zorg over haar. Allen, die genoemd zijn in vers 1 en verv. als uitnemend in hun tijd, worden weer genoemd, hoewel met enige verandering in verscheidene van hun namen, in vers 12 en verv, behalve twee, als zonen hebbende, die evenzeer hebben uitgemunt in hun tijd, een zeldzaam voorbeeld dat twintig Godvruchtige vaders twintig Godvruchtige zonen nalieten (want zovelen waren hier) die hun plaats innamen.

4. Het volgende geslacht van Levieten, of liever, een later geslacht, want deze priesters bloeiden in de dagen van Jojakim, de hogepriester, en deze Levieten in de dagen van Eljasib, vers 22. Misschien zijn toen de bovengenoemde geslachten van de priesters begonnen te ontaarden, en is het derde geslacht achtergebleven bij de twee vorige, maar het werk Gods zal nooit falen uit gebruik aan werktuigen. Toen werd een geslacht van Levieten verwekt, dat als hoofden van de vaderen werd beschreven, vers 22, en zeer dienstig was aan de belangen van de kerk, en hun diensten waren er niet minder welbehaaglijk om aan God en aan Zijn volk, dat zij slechts Levieten en dus van de mindere rang van de bedienaren van de Godsdienst waren. Eljasib, de hogepriester, verwant zijnde aan Tobia, Hoofdst. 13:4, zijn ook de andere priesters slap en nalatig geworden, maar toen traden de Levieten met des te meer ijver op, hetgeen hieruit blijkt dat zij, die nu werkzaam waren in het verklaren van de Schrift Hoofdst. 8:7, en in het gebed, Hoofdst. 9:4, 5, allen Levieten waren, en geen priesters, daar meer gelet werd op hun persoonlijke hoedanigheden dan op hun orde. Sommigen van deze Levieten waren zangers, vers 24, om te prijzen en te danken, anderen van hen waren poortwachters, vers 25, de wacht waarnemende bij de schatkamers van de poorten, en beide naar het gebod van David.